'Voetbalde in Finland vaak met immigranten'

'Voetbalde in Finland vaak met immigranten'

Hei, mijn naam is Saku Ylätupa, een Finse vleugelspits van Ajax O19. Normaal gesproken ben ik een rustige jongen, maar via deze blogs treed ik graag op voorgrond voor een schriftelijke kennismaking.


Iedere maand houdt een Ajacied een blog bij voor Ajax.nl. Zij schrijven over hun leven en het reilen en zeilen rondom Ajax. Saku Ylätupa (18) is deze maand onze blogger.


Ik ben geboren en getogen in Espoo, een dorpje naast Helsinki. Mijn moeder werkte in het ziekenhuis en mijn vader bij de gemeente. Ik ben hun enige kind. We waren niet rijk, maar ook niet arm. Kortom, ik kom uit een heel normaal Fins gezin.

'Mijn vader liet de lampen van het sportpark voor mij aan staan'

Als klein kind trapte ik vaak tegen muurtjes. Er stonden veel flatgebouwen in de buurt, met grote zandvelden en betonnen muurtjes. Mijn vader zag dat ik vaak met de bal op pad was en vroeg of ik bij een voetbalclub wilde. Maar dat hoefde ik niet toen nog niet. Ik klom liever in bomen, speelde op straat en ging naar het sportpark. 

De jeugdjaren in Finland.
De jeugdjaren in Finland.

Een sportpark in Finland is te vergelijken met een trainingsaccommodatie in Nederland. Maar het grote verschil is dat deze sportparken geen eigendom zijn van de sportclubs en dat er velden voor verschillende sporten zijn, zoals basketbal, ijshockey en voetbal.

Mijn vader werkte bij zo’n sportpark. Hij had de sleutel en liet de lampen vaak aan staan, waardoor ik tot in de late uurtjes kon trainen. Ik was daar bijna 24 uur per dag. Het was echt een thuis voor mij. 

'Ik werd geweigerd bij de club waar al mijn vriendjes speelden'

Ijshockey is de grootste sport in Finland, maar ik was een voetballertje, samen met veel immigranten uit de buurt. Zij kwamen vaak naar het sportpark voor een potje voetbal. Ik was de enige Finse jongen, tussen veel buitenlandse jongens. Zij speelden met hun hart, heel emotioneel. Er waren veel akkefietjes. Maar dat heeft me gevormd. Ik had het altijd enorm naar mijn zin.

Ik schreef me op mijn 8ste in voor een lokale voetbalclub, waar al mijn vriendjes speelden. Ik trainde 1 keer mee en wilde dolgraag bij het team. Maar ik werd geweigerd. De club had genoeg spelers en ze hadden me niet nodig, zeiden ze. Dat maakte me heel verdrietig. De tranen rolden over mijn wangen.

Mijn vader wist dat er nog een andere club in de buurt was: FC Espoo. Eén week later heb ik mij bij deze lokale club aangemeld. Dat is waar het allemaal begon. 

De stap naar Espoo pakte niet verkeerd uit...
De stap naar Espoo pakte niet verkeerd uit...

Ik speelde tot mijn 15e bij Espoo. We zijn zelfs een keer kampioen van Finland geworden, terwijl onze club altijd werd gezien als een middenmoter. Het was de 2e keer in de geschiedenis van de club, en dat met een soort vriendenteam! Dat was een van de mooiste momenten uit mijn jeugd.

Mijn oud-teamgenoten studeren nu allemaal, want maar weinig spelers kunnen als profvoetballer rondkomen in Finland. Als ik daar ben, probeer ik ze altijd op te zoeken.

'Ik moest mezelf verdedigen, anders werd ik opgegeten'

Vervolgens maakte ik in 2015 de overstap naar HJK Helsinki. Ik begon bij de beloften, maar ik mocht op mijn 15e al meetrainen met de hoofdmacht. Een jaar later zat ik bij het eerste en draaide ik de volledige voorbereiding mee. Maar de kans op speelminuten was klein...

Ik was 17 jaar en wilde graag op het hoogste niveau uitkomen, dus verhuisde ik in oktober 2017 naar Rovaniemi, een stadje gelegen aan de poolcirkel in het Antarctische gedeelte van Finland. Daar speelde ik op huurbasis voor RoPS. Het was daar tussen -5 en -15 graden. Ik woonde 3 maanden alleen, puur om mezelf te bewijzen.

Een bericht gedeeld door Saku Ylätupa (@sakuylatupa) op

We hadden geen goed team en speelden alleen maar vechtvoetbal. Het resultaat was heilig. We hebben een aantal keer flink de bus geparkeerd. Ik nam het op tegen grote mannen en moest sterk zijn en mezelf verdedigen. ,,Anders word je opgegeten!'', zo zei mijn toenmalige coach altijd tegen me.

Hij schreeuwde constant naar mij en vond dat ik mezelf beter moest verdedigen. Ik kreeg harde tackles om mijn oren en moest mijn mannetje staan. Hij was hard voor mij en dat is alleen maar goed. Als ik zo terugkijk, heb ik veel geleerd in Finland. 

Lees ook: Justin Kluivert: 'Ik ben best een lieve jongen'

Beeld: Ajax.nl/Proshots