Afscheid van artistiek voetbalfenomeen

Afscheid van artistiek voetbalfenomeen

Dennis Bergkamp, de 37-jarige technicus die het voetbal verhief tot kunst, speelt nog één keer: zaterdag in Londen met Arsenal tegen jeugdliefde Ajax. Daarna ziet de voetbalwereld hem niet meer terug. Bergkamp stopt echt. Slechts de herinnering zal blijven. Aan een van de beste spelers die Nederland ooit heeft voortgebracht.

Die herinnering voert terug naar magische momenten uit de carrière van de Amsterdammer. WK 1998. Marseille. Kwartfinale. Nederland - Argentinië. 89ste minuut. Frank de Boer heeft de bal en bereikt met een fluwelen trap Dennis Bergkamp. Hij lijkt niet helemaal uit te komen, maar neemt de bal prachtig aan, kapt zijn tegenstander uit en degradeert de doelman vervolgens tot figurant. Doelpunt: 2-1.
De treffer tegen Argentinië werd onlangs uitgeroepen tot het mooiste Nederlandse doelpunt op een wereldkampioenschap. Het is logisch dat Bergkamp die goal op zijn naam kreeg. Hij heeft in zijn loopbaan 231 doelpunten in de Europa Cup en competities gemaakt en veel van die treffers waren wonderschoon. Voor Oranje scoorde hij 37 keer.

Schrijver Nick Hornby schreef in Hard Gras nummer 47, een editie gewijd aan Bergkamp, over het magnifieke doelpunt dat Bergkamp in 2002 maakte tegen Newcastle. ,,Als je ooit het bewijs wilde hebben voor zijn aparte klasse, hoefde je alleen maar naar hen te luisteren: zelfs mensen die hetzelfde beroep hadden uitgeoefend, op hetzelfde niveau, twijfelden eraan of wat zij zojuist hadden gezien technisch, of conceptueel mogelijk was. Dat is het ook niet - voor iemand anders dan hij.''

Bergkamp zelf is nooit meegegaan in die mallemolen van verafgoding. Bergkamp is het toonbeeld van die typische, haast calvinistische - maar vooral Nederlandse nuchterheid. In een interview met Vrij Nederland in 2002: ,,Ik ben maar een gewone jongen die toevallig heel goed kan voetballen. Ik besef dat ik mijn talent echt gekregen heb.'' En dan een religieuze overpeinzing: ,,Voor God is een Arsenal-spits niets meer dan een arbeider op de tribune.''

De carrière van Bergkamp - vernoemd naar de legendarische Engelse voetballer Denis Law - begon in Amsterdam, bij Ajax. In het seizoen 1986/1987 plukte Johan Cruijff hem uit de schoolbanken en stelde hem op tegen Roda JC, als invaller voor Rob Witschge. Een gouden greep - al was daar wel het kennersoog van de meester voor nodig. Bij Ajax was hij als talent niet onomstreden.

Later brak hij echt door en steeg bij de Amsterdammers tot grote hoogten. In zijn laatste drie seizoenen bij Ajax maakte hij respectievelijk 25, 24 en 26 goals waarna hij vertrok naar Internazionale, samen met zijn aangever Wim Jonk.
Zijn Italiaanse periode werd een ramp. Bergkamp aardde niet bij de club die voor veel topvoetballers een sterfhuis is gebleken. ,,Ik zou de honing in de pap moeten zijn'', zei hij destijds in De Volkskrant over zijn periode in Milaan. ,,Maar dat is onmogelijk, want er is helemaal geen melk...''
Bergkamp verkaste naar Londen en begon daar bij Arsenal aan een imposant én lang slotstuk van zijn loopbaan. Al bij zijn aantreden zei voormalig Engels international Gary Lineker: ,,In het soms wat chaotische Engelse voetbal zal Bergkamp meer ruimte vinden dan in de van defensieve discipline overlopende Italiaanse competitie.''
De oud-spits kreeg gelijk. Bergkamp veroverde harten, sprak met zijn voeten en toverde poëzie uit zijn kicksen. Dat hij stopt is onomkeerbaar, maar het duurde gelukkig tot zijn 37ste. Zaterdag komt het onvermijdelijke einde, dat samensmelt met het begin. Arsenal - Ajax in het splinternieuwe Emirates-stadion van de Londenaren. Op de tribunes zal teruggekeken worden op zijn heldendaden. In melancholie.

Bron: ANP