Afscheidsjaar als hoogtepunt

Afscheidsjaar als hoogtepunt

Herinneringen ophalen, anekdotes vertellen en genieten van elkaars aanwezigheid. Zo zal vermoedelijk ook dit jaar de reünie van oud-Ajacieden verlopen. Het mede door hoofdsponsor Aegon mogelijk gemaakte weerzien heeft dit jaar plaats op zondag 30 maart tijdens Ajax - FC Twente. In de aanloop naar deze dag spreekt Ajax.nl alvast met enkele oude bekenden. In aflevering 4 (slot): Fred Grim.

Wie?

Fred Grim (48). Presteerde het als doelman van Cambuur om in zeven jaar tijd niet één duel te missen. Een bijzondere mijlpaal, waarna hij weer terugkeerde naar Ajax, dat hem als 15-jarig talent had weggeplukt bij JOS Watergraafsmeer in Amsterdam. Allereerst om als stand-in van Edwin van der Sar te fungeren, maar na enkele jaren belandde Grim toch op de positie waarnaar hij verlangde: onder de lat. Tot 2002, het jaar dat hij met een landstitel afscheid nam bij Ajax.

Debuut
,,De uitwedstrijd tegen Feyenoord in het seizoen 1994-1995. Ik had nog geen minuut gespeeld, maar coach Louis Van Gaal wilde een aantal spelers rust geven in de aanloop naar de Champions League-finale. We wonnen met 0-5, maar zo makkelijk als het klinkt, ging het niet. Ik geloof dat ik in de eerste helft een stuk of vier belangrijke reddingen heb verricht. Een memorabel debuut inderdaad. Het was mijn eerste officiële wedstrijd na zeven mooie jaren bij Cambuur. Niet één duel heb ik daar gemist. Iets wat tegenwoordig ondenkbaar is. Ik zie ook niet snel gebeuren dat een voetballer dat record verbreekt. Natuurlijk had ik wel eens een blessure, maar ik heb altijd kunnen spelen. Soms met een bandage, andere keren met pijnstillers of een injectie.’’

Hoogtepunt

,,Ik heb veel prijzen met Ajax gewonnen, van de Champions League tot de Supercup, maar het hoogtepunt was mijn afscheidsseizoen, 2001-2002, waarin we zowel de Amstel Cup als de landstitel wonnen. Ik was eerste doelman en had een groot aandeel in dat succes. In tegenstelling tot in andere jaren speelde ik dat jaar wel alles. Hoe ik de jaren ervoor heb ervaren? Dat wordt me vaker gevraagd. Eerlijk gezegd heb ik er weinig bij stilgestaan dat ik zo weinig speelde. We hadden een jonge, gretige groep, die alsmaar bleef winnen, in binnen- en buitenland. Ik genoot van die mooie ervaringen en ondertussen vlogen de jaren voorbij. En elk jaar liet Van Gaal me minstens één duel spelen. Dan kon ik mijn visitekaartje afgeven en meestal lukte dat.’’

Bijzondere ploeggenoot

,,Allereerst zou ik John van den Brom willen noemen. Bij Ajax zaten we beiden in hetzelfde schuitje. We konden het niveau aan, maar kwamen niet aan spelen toe. Dat maakte dat we het goed konden vinden samen. Ook aan Cristian Chivu bewaar ik mooie herinneringen. Ik was eerste doelman en hij leidde de verdediging. Een jong ventje nog maar en toch al zo volwassen. Dat was bewonderenswaardig. Chivu was ongeveer net zo oud als Zlatan, die ook veel indruk maakte. Zlatan was een van de weinige spelers die zo hard schoot dat je pijn aan je handen had als doelman. Een exceptioneel talent, maar ik durf niet te zeggen of ik hem toen al zo’n grote carrière had voorspeld. Hij was toch een beetje apart.’’

Na carrière

,,Na mijn carrière heb ik me volledig op het trainersvak gestort. Heb keepers bij Ajax getraind, was assistent bij Sparta en ben tegenwoordig trainer van Almere City. En dat bevalt erg goed. Trainen heb ik altijd al geambieerd. Toen ik eind jaren tachtig naar Cambuur ging, heb ik al de cursussen TC 2 en TC 3 gehaald en na mijn carrière direct TC 1. Als keeper was ik altijd bezig met coachen en de tactiek, dus een rol als trainer past me ged. Bezig zijn met een groep, dat spreekt me aan. Het spelletje overbrengen, maar bijvoorbeeld ook normen en waarden aan de jonge generatie. Of ik het druk heb? Zeker. Vroeg van huis en pas laat in de avond weer thuis. Ik ben niet alleen coach, maar ook technisch manager. Ik doe alles tegelijk bij Almere. Veel komt op mij aan, maar ik doe het met plezier.’’

Tekst: Ajax.nl/Fabian van der Poll
Foto: Ajax.nl/Louis van de Vuurst