Ajax en Oranje: Richard Witschge

Ajax en Oranje: Richard Witschge

Ajax leverde in de rijke clubhistorie liefst 115 spelers aan het Nederlands elftal. De rij namen loopt van Gé Fortgens tot Davy Klaassen. In deze serie vertellen Ajacieden over hun band met Oranje. Deze week doet Richard Witschge zijn verhaal.

Witschge speelde in zijn loopbaan 31 maal voor het Nederlands elftal, waarmee hij zijn drie jaar oudere broer Rob net voorblijft. ,,We stonden allebei op dertig interlands, totdat ik na ruim drie jaar door Louis van Gaal werd opgeroepen vanwege een waslijst aan blessures'', doelt de jongste telg op het WK-kwalificatieduel met Ierland van 2 september 2000: 2-2. ,,Dat was dus wel lekker, want daardoor had ik er een meer dan mijn broer, wat hij nog geregeld krijgt te horen als we ergens zijn.'' Ook de mededeling dat hij Oranje even vaak vertegenwoordigde als Mister Ajax, Sjaak Swart, zorgt bij de voormalige middenvelder van onder meer FC Barcelona, Girondins de Bordeaux, Blackburn Rovers en Ajax voor een triomfantelijke blik. ,,Die loopt altijd op te scheppen, maar heeft dus evenveel wedstrijden in het Nederlands elftal gespeeld als ik.’’ Waarop de toevallig passerende Swart hem op eigen karakteristieke wijze pareert: ‘in mijn tijd speelden we een interland per jaar.''

Hoewel Witschge kan terugkijken op een mooie carrière heeft hij in Oranje niet altijd het geluk aan zijn zijde gehad. Zo miste de zelden geblesseerde Witschge bijvoorbeeld het EK van 1992 in Zweden en het WK van 1994 in de Verenigde Staten vanwege respectievelijk een gescheurde dijbeenspier en een gescheurde hamstring. Door het euvel aan zijn dijbeen miste de voormalige middenvelder naast het EK ook de Champions League-finale van Barcelona tegen Sampdoria op Wembley.

,,We vertrokken op maandag naar Londen en trainden 's ochtends nog in Camp Nou. Tijdens het afwerken op de goal scheurde ik die spier, terwijl ik twee dagen later in de basis zou starten. Dat was de grootste domper uit mijn carrière. Het is ook, samen met mijn afscheidswedstrijd bij Ajax, de enige keer dat ik heb gehuild om voetbal. Ook omdat er twintig familieleden in Londen op de tribune zaten.'' Dat broer Rob vervolgens wel deel uitmaakte van de EK-selectie was voor de Amsterdammer een schrale troost. ,,Ikzelf ben op vakantie gegaan en heb het toernooi vanaf daar gevolgd. Toen Rob in de derde groepswedstrijd tegen Duitsland scoorde, was het springen geblazen.''

Richard Witschge, nog altijd lichtvoetig aan de bal. De jongste Witschge speelde 31 interlands; een meer dan broer Rob: 'Dat krijgt hij nog geregeld te horen als we ergens zijn.' Richard Witschge, nog altijd lichtvoetig aan de bal. De jongste Witschge speelde 31 interlands; een meer dan broer Rob: 'Dat krijgt hij nog geregeld te horen als we ergens zijn.'

Twee jaar later liet zijn hamstring hem in de steek. ,,Ik had die blessure opgelopen bij Bordeaux en ben vervolgens nog wel bij Oranje in Huis ter Duin geweest om het te proberen. Tijdens het WK in Amerika had ik ook nog wel fit kunnen worden, maar bondscoach Dick Advocaat wilde liever fitte spelers meenemen. Ik heb dus kleine blessures gehad op de verkeerde momenten. Daar moet je ook een beetje mazzel mee hebben. Uiteindelijk was Rob weer mee, waardoor ik het toch weer heb gevolgd.''

Gelukkig was het huwelijk tussen Witschge en het Nederlands elftal niet alleen kommer en kwel. Slechts 20 jaar jong maakte de Ajacied zijn opwachting op het WK 1990 in Italië. Samen met ploeggenoot Bryan Roy behoorde hij tot de jongeren in het keurkorps van Leo Beenhakker. En dat ging niet onopgemerkt voorbij. ,,Ik weet nog dat ik verschrikkelijk baalde omdat Bryan en ik ons twee keer hadden verslapen. Je had toen nog geen mobiele telefoons en omdat we niet wakker werden gebeld, verschenen we tweemaal te laat aan het ontbijt. Dat kan natuurlijk niet.''

In sportief opzicht maakte het mondiale toernooi echter grote indruk op de mondige Ajacied. ,,Dat was een droom die uitkwam. Eerst debuteerde ik bij Ajax onder Johan Cruijff en een paar jaar later speelde ik op het WK ineens samen met mannen als Ruud Gullit, Ronald Koeman, Frank Rijkaard en Marco van Basten. Toen voelde ik me wel vereerd. Gullit bijvoorbeeld was voetballend niet zo goed als Van Basten, maar had me toch power en uitstraling. Ik speelde op het WK op de trainingen links in de zone en had dan Gullit tegenover me staan. Die was veel groter, sterker en sneller dan ik, dus ik moest wat extra tandjes bijzetten om hem bij te houden.'' Hoewel Nederland op Italiaanse bodem al in de achtste finale sneuvelde tegen Duitsland kon Witschge terugkijken op een uitstekend toernooi. ,,Ik heb alle wedstrijden gespeeld, terwijl ik eerder dat seizoen bij Ajax nog door Beenhakker was teruggezet naar het tweede elftal omdat we woorden hadden gekregen. Ik was toen heel boos tijdens een bespreking en gooide een tafel omver.''

Ook zes jaar later op het EK in Engeland kwam Witschge elk duel in actie. ,,Ik startte in de basis omdat Edgar Davids was geschorst. Dat ging ook best lekker, dus liet Guus Hiddink me staan. Vervolgens kreeg hij ruzie met Davids, die daarop naar huis werd gestuurd. Voor mij was dat lekker, maar voor het team was het beter geweest als hij erbij was geweest.'' Oranje verloor uiteindelijk na strafschoppen in de kwartfinale van Frankrijk. Witschge zat toen al langs de kant vanwege een knieblessure.

Na het EK werd de fijnbesnaarde technicus nog slechts eenmaal opgeroepen door Hiddink. Al lag daar een reden aan ten grondslag. ,,Hiddink had na het EK een keer tegen mijn vrouw gezegd dat ik niet geselecteerd was, zonder mij persoonlijk op de hoogte te stellen. Ik heb toen in de pers geroepen dat hij mij niet meer hoefde te bellen.''Wat volgde was een lange onderbreking, die na bijna drieënhalf jaar werd beëindigd door bondscoach Van Gaal. De uitverkiezing in 2000 was er een met grote gevolgen; Richard Witschge groeide ermee uit tot de recordinternational van de familie.

Tekst: Ajax.nl/Coen Heil
Foto: Ajax.nl/Louis van de Vuurst