Boukhari is voorbeeld voor zijn familie

Nourdin Boukhari heeft nog altijd last zijn hamstringblessure en kan dus niet met de groep trainen. De 22-jarige aanvaller hoopt binnenkort weer aan spelen toe te zijn. Tot die tijd is hij bezig met loopoefeningen. Tussen twee trainingen door vertelt de Ajacied wat meer over zichzelf.

De Rotterdammer komt uit een gezin met acht kinderen, zes jongens en twee meisjes. Boukhari is de tweede geborene. ,,Alle jongens voetballen en mijn zusje van 12 ook. Vooral mijn broertje van twintig is erg goed. Hij is erg technisch en voetbalt altijd op straat. Hij houdt van de kleien ruimtes, daarom wil hij niet op een veld trainen”, legt Boukhari uit.

Vader Boukhari heeft de sport geïntroduceerd in de familie. Hoewel hij zelf geen prof is geweest, was hij helemaal gek van het spel. In Marokko voetbalde hij al en toen hij naar Nederland verhuisde ging hij bij amateurs spelen. Zijn kinderen nam hij altijd mee naar het voetbalveld.

Als grote broer en profvoetballer bekleedt Nourdin Boukhari een voorbeeldfunctie in het gezin. Hij praat veel met zijn broers, vooral de broer na hem, over voetbal. Boukhari: ,, Mijn broer van twintig mist een goede mentaliteit. Hij speelt bij Excelsior, maar nu heeft hij een zware meniscusblessure waardoor hij lang niet speelt. Dat is zonde, want hij heeft erg veel talent. Nu hij van school is en moet gaan werken krijgt hij het moeilijker. Ik zeg tegen hem dat hij van zijn hobby zijn beroep kan maken. Dat is toch het mooiste wat er is? Maar hij bepaalt natuurlijk zelf wat hij doet.”

,,Mijn jongste broertje is vier jaar oud. Hij kan alles al met een bal. Ook mijn broertje van tien is goed. Hij is lang en dun en bezit over veel talent. Zelfs mijn oudste broer is een redelijke voetballer. Ons hele gezin draait dus om voetbal, kun je wel zeggen,” concludeert de Ajacied.

Alleen de moeder van Boukhari is geen voetbalfan. ,,Vroeger kwam ik altijd met vieze kleren van het voetballen thuis. Dat vond ze vreselijk. En thuis wordt er altijd voetbal gekeken op televisie. Soms wil mijn moeder bijvoorbeeld een film zien. De meeste stemmen gelden echter, dus dat verliest ze altijd. Dat is een oneerlijke strijd ja, maar ze is er inmiddels aan gewend, hoor. Ze kijkt alleen naar voetbal, als ik op tv ben,” zegt hij trots.

De meeste gezinsleden in huize Boukhari zijn geboren in Rotterdam. ,,Samen met een broertje was ik altijd al voor Ajax, de rest wat minder. Maar mijn hele familie is blij voor me. Als ik vorig seizoen thuis kwam raden ze al wat ik gedaan had: weer verloren. Nu ik bij Ajax speel, zal dat hopelijk niet meer zo vaak gebeuren”, zucht Boukhari.

Met zijn hamstringblessure gaat het inmiddels wat beter. Zelf hoopt de Ajacied over een tot twee weken van de partij te zijn. Dan kan hij eindelijk laten zien wat hij in huis heeft.