Dagboek trainingskamp Portugal (5): Voetballen verleer je niet snel

Richard Witschge is weer beter. Althans, de middenvelder stond weer in zijn trainingskleding langs het veld. Vanaf een plek, nog wat wit om de neus, volgde hij de verrichtingen van zijn hardwerkende teamgenoten in het deze vrijdag bewolkte Vale do Lobo. Witschge keek toe hoe zijn collega's scherp trainden en vooral met afwerken op de goal bezig waren. Jelle van Damme, David Mendes da Silva, Stefano Seedorf en Jari Litmanen - de laatste verscheen helemaal niet bij de training - konden niet volledig meedoen.

André Bergdølmo kwam voor zijn doen laat aanfietsen. Hij had bij het hotel tevergeefs naar zijn fiets lopen zoeken. De vice-aanvoerder had er flink de smoor in. Uiteraard was de dader weer in de keepershoek te vinden: Joey Didulica. Ook nu trachtte de Australiër Mido een loer te draaien door diens fiets naar de zijkant te verplaatsen en onder een trainingsjack te verstoppen. Dit keer had de Egyptenaar het na afloop sneller in de gaten en kon hij rap na de training terug naar het hotel en gaan rusten.

Want daar waren de mannen na een zware training van anderhalf uur wel aan toe. Looptrainer Laszlo Jambor had diverse spelers hartslagmeters om laten doen en had ook een zeer fijn circuit uitgestippeld. Na de loopoefeningen mocht worden afgerond op de goal en moesten de keepers zich flink in het zweet werken. Koeman hamerde er bij zijn spelers op dat ze niet op kracht, maar op techniek moesten schieten. De ene groep werd (zeer hard) in de voeten aangespeeld door de trainer zelf. De anderen moesten de passings van Lobont achter Didulica werken. Timmer had een aanmoedigende bui deze ochtend. Toen de doelman Nikos Machlas in zijn gezichtsveld kreeg, brulde hij de Griek ‘durven, Nikos, durven!’ toe. Dat bleek niet aan dovemansoren gericht, want de Hierdenaar kreeg de ballen van Machlas op schitterende wijze om zijn oren.

Tussen de afrondingsoefeningen door nam Jambor de spelers bij zich voor wat rustigere oefeningen en kreeg Lobont Koeman tegenover zich. Met een grijns van oor tot oor nam de trainer zijn pupil onder vuur. Vaak genoeg klopte hij de Roemeen nog, die dan tot zijn afschuw nog een ‘wijze les’ toegevoegd kreeg: ‘Je moet niet gokken!’, verweet hij Lobont na een keihard geplaatst schot. Maar wat kon hij anders? Verleerd is de bijna veertigjarige oefenmeester het voetballen namelijk nog niet.

Alhoewel... Koeman was deze morgen de enige die de bal in de boom schoot. Het was aan het einde van de training. Witschge was tot leven gekomen en bediende Didulica (die met prachtige kopballen Lobont verschalkte) en zijn trainer. Het voormalige sneeuwvlokje joeg een van de assists echter als een vuurpijl omhoog. De bal vloog over het net en belandde keurig in de kruin van een boompje. Technisch directeur Leo Beenhakker ontfermde zich over de klus om de bal weer naar beneden te krijgen. Met flinke keien bewerkte hij de takken en nadat ook materiaalman Herman Pinkster zich bij de boom meldde, kwam het vijfje weer naar beneden. Koeman had zijn doel niet gehaald: van de laatste drie ballen, wilde hij er twee scoren. Hij kreeg er echter geen een meer in.

Ook de keepers en hun trainer Wil Coort hadden een slotspelletje bedacht. Van een flinke afstand op de lat schieten. Coort gaf het goede voorbeeld en mikte de eerste de beste bal raak. Ook Timmer slaagde voor de test. Witschge popelde om ook mee te doen en hem lukte het eveneens. En daarna was het echt voorbij. De vrijdagochtend was ten einde. De hartslagmeters werden afgedaan, Jambor treurde om een kapot display dat getroffen was door een bal, en Pasanen dacht dat zijn hartslag iets te hoog was. ,,Maar dat zegt mij niets", aldus Jambor. ,,Ik lees de meters straks allemaal uit op de computer. Pas dan kunnen we er iets van zeggen. En te hoog is niet per definitie slecht. Hoe hoger, hoe meer je naar je ideale conditie toewerkt. Volgende week kan bij dezelfde inspanning de hartslag lager zijn."