Dagboek UK (3): Van Stein tot Charles

Dagboek UK (3): Van Stein tot Charles

Terwijl de Ajacieden trainden op Ninian Park, trok teammanager David Endt kort langs de mooiste plekjes van het historische stadion. Vanavond is het oude complex aan Sloper Road het decor bij de oefenwedstrijd Cardiff City FC – Ajax.

Ajax-teammanager David Endt laat de rijke historie van Ninian Park op zich inwerken. Ajax-teammanager David Endt laat de rijke historie van Ninian Park op zich inwerken.

Ninian Park heeft historie, tastbare historie zelfs. Wie de catacomben en de lounges betreedt, wordt vanzelf gegrepen door de geschiedenis van zowel Cardiff City als de nationale ploeg van Wales. Tot aan de bouw van het Millennium Stadium (enkele jaren terug, in het hart van de stad) gold Ninian Park als een van de thuisbases voor de nationale selectie. ,,Wales speelde in dit stadion ooit voor 61.000 man tegen Engeland’’, vertelt Endt op het speelveld, kort voordat hij de catacomben induikt. ,,Een absoluut record voor dit stadion. Nu is er plaats voor ongeveer 21.000 toeschouwers.’’

Voordat de Ajacied het ‘heilige’ kleedkamergebied betreedt, wijst hij op een goudkleurige plaquette in een dug-out. ‘In respectful memory of Jock Stein who sadly left football forever whilst managing Scotland at Ninian Park on the 10th september 1985’, is de eerste zin op het kleinood. De plaquette verwijst naar de hartaanval die manager Stein op deze grond fataal werd. ,,Stein is een van de grootste Britse managers ooit. Je kunt hem vergelijken met Rinus Michels’’, verduidelijkt Endt. ,,In deze dug-out kreeg hij een hartaanval. In de catacomben is hij gestorven. Deze plaquette is een eerbetoon voor een Schot die stierf in Wales. Dat is ook bijzonder omdat Schotland en Wales elkaar niet echt goed liggen.’’

Een bord boven de ingang van de kleedkamergang van het stadion verwelkomt de bezoeker. Een bord boven de ingang van de kleedkamergang van het stadion verwelkomt de bezoeker.

In de smalle gangetjes van het kleedkamergebied voelt de teammanager zich zichtbaar op zijn plek. De catacomben ademen voetbal. De lyriek borrelt als vanzelf op bij de romanticus Endt. ,,Je voelt de schoonheid en de pracht van dit oude stadion dat hier al bijna 99 jaar staat.’’ Om zich heen wijzend: ,,Je kunt steden of kathedralen bezoeken, maar dit blijft toch het mooiste. Het mooie van een trip naar Engeland is dat je vaak in dit soort oude stadions komt. Dit doet me echt wat. Mooi om hier te zijn. Volgend jaar kan het ook niet meer; dan wordt het nieuwe stadion in gebruik genomen. Dit stadion stopt er dan mee.’’

Onderweg naar de lounges op de eerste verdieping worden de kleedkamers gepasseerd. De kleedlokalen moeten het doen zonder iedere vorm van opsmuk. De simpelheid maakt het juist zo fraai. Zelfs het stokoude, stenen bad in de doucheruimte oogt vooroorlogs. Nog ver voordat de voetballers op televisie bewonderd konden worden, namen de spelers van Cardiff City hier waarschijnlijk al hun dagelijkse bad.

Ook de John Charles Suite  in het stadion ademt voetbal. Ook de John Charles Suite in het stadion ademt voetbal.

John Charles en de FA Cupfinale van 1927 zijn nog altijd dé trots van Cardiff City en wellicht ook van heel Wales. Charles is de beroemdste speler van Cardiff City ooit. De in Swansea geboren aanvaller vervolgde zijn carrière na mooie jaren in Italië (vooral in dienst van Juventus) bij Cardiff. In het stadion draagt een imposante suite de naam van Charles. Wie de wat muffige ruimte betreedt, staat al snel oog in oog met een manshoge foto van de clubicoon.
Talloze foto’s en overige attributen bewijzen verder uitgebreid eer aan de voormalige topper en oud-international van Wales. Charles glorieerde in de jaren vijftig en zestig. Endt: ,,Hij werd wel de Gentle Giant genoemd, de galante gigant. In Italië wordt hij misschien zelfs nog wel meer gewaardeerd dan hier. Charles overleed in 2004. Na zijn overlijden kwam een grote en zware afvaardiging van Juventus naar Cardiff om hem te eren.’’

Prachtige shirts en foto's sieren de wanden in het stadion van Cardiff City. Prachtige shirts en foto's sieren de wanden in het stadion van Cardiff City.

1927 is vooralsnog hét kroonjaar in de clubhistorie van Cardiff City FC. Op ontelbare plaatsen in het stadion worden de herinneringen aan de dat jaar gespeelde FA Cup-finale als vanzelf nieuw leven ingeblazen. Ingelijste programmaboekjes en foto’s leggen getuigenis af. Een fotootje bij de entree van de John Charles Suite (verboden te betreden in trainingspak of korte broek) toont hét moment in die finale. Ingeklemd tussen talloze historische teamfoto’s is ook het moment zichtbaar waarop Hughie Ferguson de 1-0 maakt. De bluebird maakte zich op slag onsterfelijk, want het bleek de enige en dus beslissende treffer in de bekerfinale op Wembley. Arsenal werd met 1-0 geklopt. ,,Cardiff City werd daarmee de eerste en enige niet-Engelse club die ooit de FA Cup heeft gewonnen.’’

Net als in 1925 waren de bluebirds, zoals de koosnaam luidt van Cardiff, ook afgelopen seizoen dicht bij een evenaring van de bekertriomf uit 1927. Zowel in 1925 als in 2008 werd de FA Cup-finale wel bereikt, maar ging deze verloren. Afgelopen jaar was Portsmouth met 1-0 te sterk. Dit keer tekende oud-Ajacied Nwankwo Kanu voor de enige treffer in de finale.

Assistent-trainer Rob Witschge vliegt er fel in tijdens een rondo met onder andere Rasmus Lindgren. Assistent-trainer Rob Witschge vliegt er fel in tijdens een rondo met onder andere Rasmus Lindgren.

Na bijna dertig voetbalromantische minuten verlaat Endt het imposante mini-clubmuseum van Cardiff City FC. De teammanager snelt met kleine pasjes richting veld. De Ajacieden uit het hier en nu van Van Basten zijn bijna uitgetraind. De centrale repetitie voor het vriendschappelijke duel tegen de Bluebirds (aftrap vanavond 20.45 Nederlandse tijd) zit er bijna op.

De gedachtes aan de illustere clubhistorie van Cardiff City laten de Ajacied voorlopig nog niet los. Verhalen over Welshmen en clublegendes als Billy Hardy (582 wedstrijden als Bluebird), Fred Keenor (aanvoerder in de gewonnen bekerfinale), Alan Curtis, Terry Yorath en Jason Perry (oud-internationals) liggen letterlijk voor het oprapen aan Sloper Road. ,,Dit is echt voetbalbeleving op zijn Brits’’, verzucht Endt als hij via de spelerstunnel het gras weer oploopt. ,,Prachtig om te zien.’’