Dagboek Zuid-Afrika (6): Gras jeukt

De trainersstaf had donderdagmiddag een krachttraining in petto voor de Ajacieden. Maar er moest nog wel even uitgevonden worden waar dat het beste kon. Uiteindelijk was een supermoderne fitnesszaal gevonden op een paar honderd meter van het hotel. En mooie daarvan was niet alleen dat daar een goede training kon worden gehouden, er lag ook nog een grasveldje voor de deur.

Even na drieën begaven de Ajacieden zich naar buiten. Over de boulevard, die even buiten het hotel begint, begaf de groep zich onder leiding van René Wormhoudt al joggend naar het krachthonk. Bijna een uur lang werkte de selectie aan het sterker maken van de spieren voor zij weer gras onder de voeten mocht voelen. Het veldje was echter wel enigszins verschillend van het veld van Ikamva, waar normaal gesproken wordt getraind: hard, dor en heel droog.

Een groepje van ongeveer tien plaatselijke jongeren speelden, zich nergens van bewust, een partijtje op 'hun' veldje, toen ze werden benaderd door de technische staf van Ajax. Of ze zo vriendelijk zouden willen zijn hun veldje voor even af te staan aan de profvoetballers. Natuurlijk mochten ze wel blijven kijken. En zo geschiedde.

Het eerste wat de jongens zagen was een rondo, normale kost voor iemand die wel eens naar een training van Ajax gaat kijken. Maar een kwartiertje later zouden de jongens wel gedacht hebben... De twee doelen werden op een meter of twintig van elkaar geplaatst en de Ajacieden, verdeeld in twee teams, moesten op de grond gaan zitten. Kenneth Vermeer en Maarten Stekelenburg verdedigden beiden, zittend, een doel, Hans Vonk werd ingedeeld in het team van de hesjes. Ronald Koeman, zittend in het midden, legde uit wat de bedoeling was.

De bal mocht alleen met de handen geraakt of gevangen worden als de bal de grond had geraakt en verder mocht er alleen gepasst en gescoord worden met de voeten of het hoofd. Opstaan was eveneens uit den boze. Zo ontstond er een hilarisch tafereel, want met name in het begin ging het nogal eens mis. Ballen werden gevangen die niet gevangen mochten worden en wanneer er gekopt moest worden, werd die optie ook wel eens vergeten. Maar na enkele minuten kreeg iedereen het spelletje in de gaten. De spelers die op het middenveld zaten, schoven langzaam richting een van de doelen, want een middenveld was overbodig op zo'n klein stukje. Ook werd ontdekt dat je beter hoog op doel kon koppen, want de keepers mochten immers ook niet opstaan. 'Groen' bleek iets beter bedreven in het zitvoetbal en won nipt met 4-3. Bijkomend voordeel van op zo'n veldje trainen: de verliezende partij hoeft het doel niet terug te plaatsen. Nadeel van het veldje, maar vooral ook de oefening: gras jeukt...