Daniel Cruz kan in Colombia op verhaal komen

Daniel Cruz raakte twee weken geleden zwaar geblesseerd tijdens de training. De jonge Colombiaan brak zijn enkel en is zeker tot na de winterstop uitgeschakeld. Dinsdag vertrekt de talentvolle middenvelder, die dit seizoen leek door te breken, naar zijn vaderland om dichtbij zijn familie en vrienden te herstellen en om op verhaal te komen. Want het is natuurlijk geen kleinigheid zo zwaar geblesseerd te raken. In oktober moet hij zich weer bij de Arena melden.

Het incident deed zich voor onder de ogen van zijn vader, die toevallig over was om zijn zoon te bewonderen. Hoe anders liep het voor senior. Nu moest hij hem troosten met de grootste tegenslag in zijn carriere. Afgelopen zaterdag vertrok papa Cruz weer naar Colombia. Het werk wachtte.

Het vooruitzicht dat Daniel dag in dag uit in Nederland zou moeten treuren, stond de Ajacied uiteraard niet aan. ,,Hier doe ik niets anders dan in mijn eentje televisiekijken. Ik ben pas 20 jaar, woon ver weg van mijn ouders en ben momenteel erg verdrietig. Daarom wil ik graag terug naar Colombia. Dat was ook mijn eerste gedachte toen ik deze erge blessure op liep. Ik wil bij mijn ouders zijn. Niemand kan beter voor mij zorgen dan mijn moeder."

Cruz moest met de trainer tot overeenstemming komen. ,,Ik heb met hem gepraat. Ik vertelde hoe ik het graag zou willen, de trainer zei wat hij wilde en zo kwamen we tot een overstemming."

Cruz kreeg na zijn operatie schroeven in zijn enkel. ,,Die moeten daar waarschijnlijk 1,5 jaar blijven zitten. Ik heb nu ook gips om mijn been. Hoe ik in het vliegtuig moet zitten, weet ik niet. Maar degene die mijn ticket regelt, heeft de vliegtuigmaatschappij gesproken. Dus het zal wel goed komen."

Een blessure komt nooit gelegen, maar voor Daniel Cruz was het moment voor deze zware kwetsuur helemaal triest. Dat realiseert hij zichzelf al te goed: ,,Ik deed het goed. Ik speelde in de voorbereiding goed en mocht tegen Celtic spelen. Daarvoor had ik steeds tien tot vijftien minuten gespeeld. Nu kreeg ik de kans en ik greep die ook aan. Ik liep de hele dag met een lach op het gezicht rond."

Die lach is momenteel verwaterd. ,,Ik voel me depressief", vindt Cruz zelf. ,,Daarom wil ik ook terug naar Colombia. De dagen gaan daar veel sneller, dan hier alleen op de bank."

Steun krijgt Cruz veel, zegt hijzelf. ,,Ik heb contact met onder andere Tomas Galasek. Hij heeft gebeld, maar ook de andere spelers bellen hoe het gaat. Ik voel me goed als ik praat met mijn ploeggenoten en ik voel me zeker niet vergeten."

,,Weet je wat wel zo is als je zo'n zware blessure krijgt?", vraagt de sympathieke middenvelder. ,,Je realiseert je hoe gelukkig je je mag prijzen dat je kan lopen. Mijn enige doel is nu om zo snel mogelijk terug te komen. Dinsdag spreek ik nog met de dokter in Amsterdam. Dan zal ik horen welke oefeningen ik moet doen in Colombia. Nu train ik vooral mijn bovenlijf."

Want de voet moet omhoog. Als het been vijf minuten naar beneden gaat, doet het pijn. ,,En als ik per ongeluk een verkeerde beweging maak, doet het erg zeer", treurt Cruz. En wij met hem. We hopen dat de vertrouwde Colombiaanse omgeving hem goed doet en zien hem graag terug in oktober.