De Ridder: 'Ik ben vrij in mijn hoofd'

De Ridder: 'Ik ben vrij in mijn hoofd'

Na vijftien maanden te hebben gerevalideerd, beleefde Chantal de Ridder zaterdag tegen Beerschot een heuglijk moment. De nieuwe spits van de Ajax Vrouwen maakte haar eerste doelpunt sinds haar rentree op het veld.

Een knie als een vernielde stoppenkast. Zo zag het gewricht van Chantal de Ridder eruit toen ze op 4 december 2011 de voorste kruisband en buitenband van haar rechterknie afscheurde. Alles was aan gort; in haar knie was het een grote wirwar van losse uiteindes. ,,Je kon beter vragen wat er nog wel aan elkaar zat’’, aldus de toenmalige speelster van het Duitse Turbine Potsdam.

Het gevolg: een revalidatie van vijftien maanden, waarbij ze ervoor diende te zorgen dat haar gehechte kniebanden zich weer enigszins zouden herstellen. Een zware tijd, maar aan die ellendige periode is een einde gekomen. De Ridder voetbalt weer. Niet meer in Duitsland, maar bij Ajax, waar ze zich kort na de winterstop heeft gevestigd. Zaterdag, in de uitwedstrijd tegen het Belgische Beerschot, volgde een bevrijdend en heuglijk moment voor de midvoor: haar eerste doelpunt sinds haar terugkeer. Twee duels heeft ze erop moeten wachten, nadat ze zowel tegen Saestum als Lierse in de basis was gestart.

Anderhalf uur later – Ajax heeft dan met 2-4 gewonnen - is de 24-jarige aanvalster in haar nopjes. Ze is blij met haar eerste treffer, zegt ze. Het betrof een vlotte combinatie met Linda Bakker, waarna De Ridder de bal simpel kon binnenschuiven. ,,Hij was niet te missen. Maar dat neemt niet weg dat het erg lekker is voor mezelf.’’

,,Ik ben vrij in mijn hoofd, niet angstig.'' ,,Ik ben vrij in mijn hoofd, niet angstig.''

Hoewel de geboren Sassenheimse lekker in de wedstrijd zat, zoals zowat elke speelster bij Ajax, moest ze na vijfenveertig minuten het veld verlaten. Geheel volgens afspraak met fysiotherapeute Eva Blewanus, die heeft verordend dat ze langzaam wordt gebracht. Dit om overbelasting van haar knie te voorkomen. ,,Het zijn kleine stapjes. Elke week komen er wat minuten bij’’, aldus De Ridder, die tegen Saestum en Lierse twintig minuten mocht meespelen.

Ze noemt de maatregel begrijpelijk, maar diep in haar hart denkt ze er soms anders over. ,,Ik had vandaag langer willen spelen’’, zegt ze met een grijns. ,,Ik had ook het gevoel dat ik het aankon. Tijdens de wedstrijden heb ik bijna nergens last van. Alleen erna een beetje.’’ Tegelijk weet ze dat de fysiotherapeute van de Ajax vrouwen onverbiddelijk is. Het woord streng wil ze niet in de mond nemen, maar: ,,Eva is wel bepalend. Hooguit enkele minuten kan ik erbij krijgen, maar meer ook niet.’’

Ondanks het feit dat haar blessure een buitengewoon zware aard had, is ze niet bang dat het opnieuw fout gaat. ,,Ik ben vrij in mijn hoofd, niet angstig. Vandaag was ik wel wat voorzichtiger, vanwege het keiharde veld. Maar als je hier eenmaal bent, wil je spelen ook. Ik had me alleen voorgenomen om geen rare bewegingen te maken.’’

De international is vooral aangetrokken vanwege haar scorend vermogen. Ze heeft aan een klein kans voldoende om het net te laten bollen. Wat haar kwaliteiten zijn? ,,Ik kan een aanspeelpunt zijn. De bal aannemen, vast houden en dan afleggen of draaien.’’ Een rustpunt dus, met een neusje voor het doel. Daarbij maakt ze vaak gebruik van haar sterke bouw. ,,Voor vrouwelijke begrippen ben ik best sterk’’, merkt ze op.

Bij Ajax wil ze vooral genieten van het verzorgde spel. Bij Potsdam, al vier jaar de regerend landskampioen van Duitsland, draaide het meer om fitheid en kracht. ,,In Nederland wordt meer gevoetbald. Vanuit de verdediging naar het middenveld en dan richting de zijkanten. In die trant. Het is hier meer gericht op combinaties en tactiek. Die benadering van voetbal, daar heb ik naar uitgekeken.’’

Tekst: Ajax.nl/Fabian van der Poll
Foto's: Ajax.nl/Gerard van Hees