De wilskracht van Mitchell Donald

De wilskracht van Mitchell Donald

Voor Mitchell Donald kwam het seizoen nog voordat het begonnen was, aan een abrupt eind. De voetballer scheurde de voorste kruisband van zijn linkerknie. Een dosis positiviteit en een lange revalidatie had hij nodig om er weer bovenop te komen.

Mitchell Donald aan de bal in de wedstrijd tegen Inter. Mitchell Donald aan de bal in de wedstrijd tegen Inter.

9 augustus 2008. Mitchell Donald speelt met de Ajax-formatie tegen het Italiaanse Internazionale in het Amsterdam Tournament. Ondanks de vroege achterstand voor de Amsterdammers verloopt de wedstrijd goed voor het team van Marco van Basten. De oefenmeester zal later zeggen dat het een goede ervaring is voor de jongens. Behalve voor Donald. Hij valt in de vijftigste minuut uit, met een gescheurde kruisband in zijn knie, zou later blijken.
,,Pijn’’, zegt Donald als hij terugblikt op het moment dat hij op de grond lag. ,,Heel veel pijn voelde ik. Je weet meteen dat het over is.’’ Hij onderging een operatie en begon zijn revalidatie op de Toekomst. ,,De revalidatie was heel zwaar’’, zegt hij. ,,Je moet weer opnieuw beginnen met alles, zoals lopen.’’ Iedere dag was hij bezig met zijn herstel. ,,Ik had eerst een brace om mijn knie en ik liep op krukken, dus ik kon nog weinig. Later mocht ik fietsen en met een zware zak om mijn enkel oefeningen doen. Dit deed ik dan uren achter elkaar, van ’s ochtends tot ’s avonds.’’
Een zware periode voor Donald, maar toch is hij altijd positief gebleven. ,,Het gaat om mijn herstel en mijn carrière dus ik ging er helemaal voor. Ik heb geen een keer gedacht dat het niet goed zou komen. Er zijn natuurlijk weleens dagen die minder gaan, maar ik ben altijd gemotiveerd geweest om te revalideren. Ook de fysiotherapeuten hielpen mij heel goed.’’ De twintigjarige Donald is er sterker uit gekomen. Hij is mentaal gegroeid en volwassen geworden. ,,Ik ben nu sterker door de blessure die ik heb meegemaakt. Ik denk meer na en ik ben een stuk bewuster geworden van alles. Ik ben wel eens in sloppenwijken geweest met het team en dan besef je heel goed dat je het prima hebt. Ik heb het geluk dat ik bij een mooie club speel en ondanks de blessure moet je vooruit.’’
Stukje bij beetje boekte hij vooruitgang in zijn herstel. Inmiddels traint hij ongeveer anderhalve maand op het veld. Maandag mocht hij zijn rentree maken in een oefenpartij tijdens de ochtendtraining. ,,Ik heb alleen maar gelachen die dag. Het voelt zo goed om weer op het veld te staan. Daar doe je het allemaal voor.’’
De belangrijkste doelstelling is voor hem dan ook meetrainen tot aan het einde van het seizoen. ,,Het heeft nu geen zin om te haasten zodat ik nog een wedstrijd kan meepakken. De stijgende lijn moet ik nu gewoon doortrekken, want het gaat steeds beter. Volgend seizoen is het van belang dat ik mezelf bewijs, want het is natuurlijk niet gemakkelijk om een basisplaats te veroveren.’’