De Wit beleefde pijnlijke benefiet in roes

De Wit beleefde pijnlijke benefiet in roes

Op 5 mei 2013 overhandigde Rob de Wit de kampioensschaal aan Siem de Jong. De oud-Ajacied verrichtte daarmee het officieuze startschot van Ajax’ 32ste kampioensfeest. 25 jaar terug nam De Wit, noodgedwongen, met een benefietwedstrijd afscheid van het voetbal. Ajax.nl gaat met de oud-Ajacied terug naar de 28e mei van het magische, maar ook pijnlijke voetbaljaar 1988.

Liefst drie hersenbloedingen misten hun verwoestende uitwerking niet op Rob de Wit. Net als de linksbuiten, in 1984 overgekomen van FC Utrecht, zijn draai heeft gevonden als Ajacied slaat het noodlot onbarmhartig hard toe. In de zomer van 1986 is het voor de eerste keer goed mis. De aanvaller probeert zich dapper terug te knokken, maar na een laatste trainings-, of eigenlijk revalidatiesessie in maart 1988 gaat het niet langer. Ploeggenoot Ronald Spelbos ziet zijn maatje worstelen en verwoordt wat De Wit dan al lang beseft. ,,Je moet stoppen.’’ Kort daarop neemt De Wit een pijnlijk besluit. Vaarwel voetbal. ,,Natuurlijk heb ik met mensen om me heen gepraat, maar ik zag zelf ook wel dat het niet meer lukte’’, vertelt De Wit, een kwart eeuw later.

Zo treden Ajax en het Nederlands elftal - op weg naar het uiteindelijk gouden EK in West-Duitsland -op 28 mei 1988 aan voor de ‘Benefiet Robbie de Wit: Ajax – Nederlands XI.’ Op de aankondigende affiches prijkt een foto van een geconcentreerde De Wit. De bal kleeft trouw aan de linkerschoen. Het is De Wit op zijn best. De lokroep om vooral naar de Meer te komen blijft niet onbeantwoord. Elfduizend mensen bevolken op die 28e mei de tribunes van het oude, zonovergoten Ajax-stadion.

‘Ze waren er allemaal, op de 28e mei, bij de benefietwedstrijd voor Robbie de Wit’, schreef Ajax Magazine/Clubnieuws kort na de afscheidswedstrijd. ‘Allemaal, de Ajacieden, de spelers van het Nederlands elftal, de persoonlijke vrienden en natuurlijk de supporters. (…) Het werd een emotionele en oprechte gebeurtenis. Vooral dankzij het publiek dat in zo groten getale naar de Meer was gekomen.’

25 jaar later. Een maand na zijn eervolle rol in de huldigingsceremonie in de Amsterdam ArenA stiefelt Rob de Wit (49) door zijn appartement in Nieuwegein. In de ruim bemeten woning verwijzen enkele sportlitho’s en wedstrijdfoto’s naar de vroegere carrière van de linksbuiten. ,,Dit boek is heilig’’, zegt De Wit als hij een vuistdik fotoboek tevoorschijn haalt. Het boek blaast de emotionele benefietwedstrijd weer even vers leven in. Op 28 mei ’88 week een fotograaf geen moment van de zijde van De Wit. Alles is vastgelegd. Van zijn aankomst bij de Meer tot aan de ereronde over het veld op de schouders van zijn voormalige ploeggenoten. Alles. Van begin tot einde.

,,Een hele happening’’, weet De Wit als hij de foto’s weer eens terugziet en ook het officiële programmablad van de Benefiet Robbie de Wit doorbladert. ,,Ajax had het, zeker voor die tijd heel professioneel georganiseerd. Ik kan me sommige dingen herinneren, maar ben ook veel kwijt. Er komt op zo’n dag zoveel op je af… Je beleeft het in een roes. Het is eervol en uniek dat zo’n benefiet voor jou wordt georganiseerd. En dat er zoveel mensen voor jou naar het stadion komen. Aan de andere kant besef je ook dat het definitief afgelopen is.’’

Rob de Wit staat op 5 mei 2013 klaar om Siem de Jong de kampioensschaal te overhandigen. Foto: Gerard van Hees Rob de Wit staat op 5 mei 2013 klaar om Siem de Jong de kampioensschaal te overhandigen. Foto: Gerard van Hees

Terug naar de hoogtijdagen van voor alle fysieke malheur. De Wit was een Ajax-speler en publiekslieveling pur sang. Met humor als een drijvende kracht, drong de linksbuiten door tot de harde kern van Nederlands elftalspelers. ,,Bij Utrecht was ik als jong jongetje ook publiekslieveling’’, gaat De Wit terug naar het begin van zijn profloopbaan. ,,Daar speelde je een keer heel goed. Maar de volgende vijf, zes wedstrijden raakte je geen knikker. Dat kon bij Ajax niet meer. Ik moest constanter worden, op één niveau komen.’’

De Utrechter trainde hard onder Aad de Mos, de trainer die hem haalde als vervanger van Jesper Olsen. Na een moeizaam debuutseizoen ’84-’85 raakte De Wit in zijn tweede jaar als Ajacied pas echt op toeren. ,,Ik voetbalde op intuïtie. Wilde elke bal hebben en mijn acties maken. Vergelijk het een beetje met hoe Arjen Robben nu speelt. Je moet de dingen op je af laten komen en impulsief reageren. Gewoon doen. Zo heb ik mijn goal namens Nederland tegen Hongarije ook gemaakt (14 mei 1985, WK-kwalificatieduel Hongarije - Nederland). In een fractie van een honderdste van een seconde besluit je te stiften. Daar denk je niet over na.’’

Als De Wit na drie hersenbloedingen beseft dat de benen niet meer doen wat het hoofd beveelt, is het definitief einde carrière. Na zijn pijnlijke besluit staan op 28 mei 1988 in blauwe uitshirts gestoken Ajacieden tegenover het in overwegend wit tenue voetballend Oranje. De foto’s met spandoekteksten als ‘Robbie bedankt’ en ‘Oranje mist Robbie’ zijn illustratief voor de populariteit van De Wit onder de Ajax-fans. Op een andere foto wordt De Wit vlak voor de benefietwedstrijd toegesproken door Marco van Basten. Een batterij fotografen heeft tijdens de speech vooral oog voor De Wit, die met gebogen hoofd luistert naar de woorden van zijn stadgenoot. Het zijn niet de eerste of enige emoties van de geladen erewedstrijd in de Meer.

‘Slechts weinigen van de aanwezigen wisten met succes de tranen te bedwingen toen Rob de Wit tien minuten voor het einde van de wedstrijd op de schouders van zijn collega’s de massale liefde van zijn supporters in ontvangst nam’, noteerde Ajax Magazine/Clubnieuws. ‘Het was een bewogen maar stijlvol vaarwel voor de jongeman die de fans zo regelmatig verblufte en verbijsterde met zijn onnavolgbare passeerbewegingen, zijn onverwachte schoten en zijn vrijbuiterige houding.’

Dat Ajax die zaterdagmiddag met 1-3 verliest van Oranje is slechts bijzaak. De Wit krijgt het afscheid dat hij zichzelf natuurlijk nooit had gewenst. In de afsluitende persconferentie plaatst bondscoach Rinus Michels de pechvogel nog eenmaal op een voetstuk. ‘Naast mij zit de man die ik mis. De man die nu eigenlijk op de linkerflank van het Nederlands elftal hoort te spelen’, spreekt de trainer die Oranje een maand later Europees kampioen maakt. Terwijl zijn oude ploegmaten furore maken op het EK, kijkt De Wit met een schuin oog toe. Het jaar 1988 was voor de getroffen linksbuiten misschien wel het allerpijnlijkste jaar ooit. ,,Ik heb het dat jaar echt moeilijk gehad. Die pijn is pas later weggeëbd. Toen Oranje in de finale stond was het echt slikken. Niet omdat ik het de jongens misgunde. Maar vooral vanwege de gedachte dat ik daar ook had kunnen staan.’’

Tekst: Ajax.nl/Ronald Jonges
Foto’s: Ajax.nl/Collectie Rob de Wit

Tien mooie Ajax-goals van Rob de Wit

International Marco van Basten en Rob de Wit schudden elkaar de hand voorafgaand aan de benefietwedstrijd. International Marco van Basten en Rob de Wit schudden elkaar de hand voorafgaand aan de benefietwedstrijd.
Afscheid met een knuffel van toenmalig materiaalman Sjaak Wolfs. Afscheid met een knuffel van toenmalig materiaalman Sjaak Wolfs.