Debutant op vertrouwde grond

Debutant op vertrouwde grond

Op vreemde bodem kreeg hij de kans tot volle bloei te komen en zag hij Ajax als een van de zeventien andere ploegen in competitie. Nu is Rasmus Lindgren terug op vertrouwde grond, bij de club waar hij eerder al tweeënhalf jaar speelde zonder door te breken.

Brutaal, leep en tegelijk oh zo functioneel: uit de boogbal waarmee hij de 3-0 tegen Feyenoord inleidde, sprak de bravoure en het zelfbewustzijn van een voetballer die volkomen in zijn element is. Ogenschijnlijk eenvoudig en vanzelfsprekend, alsof hij nooit anders gedaan heeft. Als een veldheer overzag hij het slagveld, de bal rustig aan de voet. Een korte schepbeweging, een sierlijke curve die alle verdedigers op het verkeerde been zette, en als passend besluit de onberispelijke executie door Klaas Jan Huntelaar.
Rasmus Lindgren toonde zich een debutant zonder plankenkoorts, die waterkoude middag in januari. Gezien zijn verleden hoefde dat geen verbazing te wekken. Zijn werkelijke vuurdoop onderging de Zweedse middenvelder immers al jaren geleden. Toen Ajax de speler van het bescheiden Landskrona BoIS in januari 2003 contracteerde was hij nog een kind, 18 jaar oud pas. In Amsterdam moest Lindgren leren op eigen benen staan. ,,Natuurlijk is het moeilijk om alles achter te laten, je dierbaren en de omgeving waarin je bent opgegroeid. Maar wie zijn ambities wil verwezenlijken, moet mentaal sterk zijn en lastige beslissingen durven nemen."

Lindgren maakte al vrij snel indruk bij zijn nieuwe club, aanvankelijk in de A1 onder coach Danny Blind maar zeker in de jaren daarna bij Jong Ajax, waarmee hij onder leiding van John van ’t Schip en Marco van Basten kampioen van Nederland werd. ,,Een leuke tijd, waarin ik heel veel heb geleerd", zegt Lindgren. ,,Eigenlijk begon mijn carrière hier pas. In Zweden had ik een halfjaar bij de A-selectie gezeten, maar was ik nog geen vaste waarde. Bij Ajax ben ik gevormd tot de speler die ik nu ben. In mijn denkwijze lijk ik inmiddels meer een Nederlandse dan een Zweedse voetballer."

Alhoewel de inmiddels tot hoofdtrainer benoemde Danny Blind het potentieel van de jonge Scandinaviër volmondig erkende en hem kansen bood om zich te bewijzen, kwam een doorbraak naar het eerste elftal er niet van. Het zou voor Lindgren blijven bij vier optredens in Ajax 1, twee onder Ronald Koeman, een onder interim-coach Ruud Krol en een onder Blind. ,,Ik was er gewoon nog niet klaar voor", zegt de nu 23-jarige Zweed in retrospectief. ,,In zo’n geval moet je realistisch blijven en eerlijk zijn tegen jezelf. De vooruitzichten waren niet zodanig dat ik hier veel zou gaan spelen. Voor mijn ontwikkeling was het daarom beter om te vertrekken."
Groningen werd zijn nieuwe thuisbasis, aanvankelijk als huurling, een jaar later met een permanente status. Als radertje in het hechte collectief van trainer Ron Jans kwam Lindgren langzaam maar zeker tot volle wasdom. ,,Het was een goede stap voor mij. Ook bij FC Groningen was concurrentie, maar minder dan hier. Ajax heeft meer individuele kwaliteit in zijn selectie, maar Groningen bewijst dat collectiviteit ook een kwaliteit is. Het is niet zo vreemd dat veel Scandinaviërs het daar heel goed doen, want zij zijn gewend om heel gedisciplineerd te spelen, echt als een team."
Ook Lindgren aardde gemakkelijk in het hoge noorden, waar hij sportief mooie tijden beleefde. ,,We draaiden een fantastisch seizoen en haalden de play-offs, waarin we pas in de laatste minuut werden uitgeschakeld. Door Ajax", voegt hij er met een ietwat zure glimlach aan toe. Niet dat de goal van Wesley Sneijder hem extra pijn deed, want voor Lindgren was het boek Ajax op dat moment allang gesloten. ,,Dat lijkt me logisch. Ik was verkocht en had mijn blik gericht op de toekomst. Hoe langer je ergens weg bent, hoe minder de binding wordt. Dan zie je Ajax 'gewoon' als een concurrent of als een van de zeventien andere ploegen in competitie."

Dat hij inmiddels weer vol trots het roodwitte shirt draagt, had Lindgren zelf ook niet kunnen bevroeden, laat staan dat het een vooropgezet plan was. Tegelijkertijd haalt hij zijn schouders op bij de kritische geluiden die her en der te horen waren: na Kenneth Perez kocht Ajax in de winterstop andermaal een speler die nog niet zo lang geleden was afgedankt. Lindgren: ,,Het lijkt me wel duidelijk dat ik nu een andere voetballer ben dan de Rasmus Lindgren die hier destijds wegging. Bij Ajax vinden ze dat ik me sindsdien goed heb ontwikkeld, tot een speler die van waarde kan zijn voor dit team. Moeten ze dan 'nee' zeggen, alleen maar omdat ik hier toevallig een verleden heb?"
Ook de suggestie dat hij achteraf bezien misschien beter van Zweden via FC Groningen naar Ajax had kunnen komen, wordt door Lindgren resoluut verworpen. ,,Nog buiten het feit dat een transfer naar Groningen toen helemaal niet aan de orde was; daar had ik ook niet meteen gespeeld. In mijn eerste periode bij Ajax heb ik bovendien heel veel geleerd, meer dan ik in dezelfde fase bij Groningen had kunnen leren."

Met de kennis van nu was zijn tijd in de Euroborg een noodzakelijke tussenstap, een tussenstap die Lindgren binnen Ajax niet kon maken. Wekelijks wedstrijden spelen in de Eredivisie heeft hem de ervaring en rijpheid gegeven die hij voordien logischerwijs nog miste. ,,Ik zal Groningen altijd dankbaar blijven dat ze mij de kans gaven. Ik heb er een fantastische tijd beleefd. Ergens is het sneu om te zien dat ze spelers kwijtraken omdat het zo goed gaat. Bruno Silva, Erik Nevland, ikzelf. We speelden aantrekkelijk voetbal, stonden vierde of vijfde en dat trok de aandacht, zo gaat dat nu eenmaal. Voetballers spelen zich in de kijker en kiezen vervolgens voor hun eigen ambitie om hogerop te komen."
Zo gaat het overal en Ajax vormt daarin geen uitzondering. Toen Lindgren zich aansloot bij de selectie van Adrie Koster, herkende hij welgeteld vier gezichten van oud-ploeggenoten. Hij somt ze op: John Heitinga, Maarten Stekelenburg, Thomas Vermaelen, Urby Emanuelson. Die laatste twee maakten deel uit van dezelfde lichting als hij, net als de al eerder teruggekeerde Michael Krohn-Dehli. Nog los van het grote verloop zegt Lindgren: ,,Eigenlijk voel ik me ook een nieuweling. In mijn vorige periode hier was ik een jeugdspeler. Nu ben ik een volwaardig lid van de selectie, een ander iemand."

Lindgren en Zweden

Zijn prestaties bij FC Groningen en de daaruit voortvloeiende transfer naar Ajax waren voor de Zweedse bondscoach Lars Lagerbäck voldoende reden om Rasmus Lindgren uit te nodigen voor de vriendschappelijke wedstrijd tegen Turkije. Het zou zijn eerste A-interland worden, maar een hamstringkwetsuur gooide roet in het eten. ,,Het was dezelfde blessure waar ik nu weer last van heb gekregen", vertelt Lindgren. ,,De oorzaak is niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk heeft het met overbelasting te maken." Vorige week zondag miste de Zweed hierdoor ook al de gewonnen confrontatie met NAC in Breda.
De Ajacied hoopt dat hij ondanks zijn afzegging toch in beeld blijft voor de nationale ploeg van zijn land, zeker nu het EK in Zwitserland en Oostenrijk met rasse schreden dichterbij komt. ,,Ik zat altijd al in de vertegenwoordigende jeugdteams. Met Jong Zweden wisten we ons vorig jaar net niet te kwalificeren voor het jeugd-EK hier in Nederland. In die oefenwedstrijd tegen Turkije had ik mooi mijn visitekaartje af kunnen geven. Nu moet ik weer afwachten wanneer mijn kans komt. Maar ik denk daar verder niet te veel over na. Als het komt, dan komt het."


Tekst: Maarten Dekker
Fotografie: Louis van de Vuurst