Donald sluit 2009 af met een lach

Donald sluit 2009 af met een lach

2009 was voor Mitchell Donald het jaar van de terugkeer. Een zware knieblessure stelde de middenvelder zowel psychisch als mentaal op de proef. In de slotweken van 2009 werden alle opofferingen, geduld en doorzettingsvermogen beloond. De 21-jarige Ajacied uit Nieuw-Vennep is sterker terug dan ooit!

8 augustus 2008, Ajax – Internazionale op het Amsterdam Tournament. Donald blijft na een duel met Adriano kermend achter op het gras. De Ajacied is het treffen gestart met een basisplek. Na een goede eerste helft, gaat het kort na rust faliekant mis. Het slotstuk van de voorbereiding betekent einde seizoen voor Donald. Daags nadat het noodlot heeft toegeslagen volgt de diagnose. Donald heeft de voorste kruisband afgescheurd. Ook kampt hij met een klein scheurtje in de meniscus. De teller met speelminuten blijft in het seizoen 2008 – 2009 voor de Ajacied steken op een hatelijke nul…

Vijftien maanden later zit Donald er monter bij. In zijn ouderlijk huis in Nieuw-Vennep wordt wat gedold met broertjes Joël (13) en Jaden (6). Moeder Deldry verzamelt in de keuken ondertussen de ingrediënten voor een Surinaams avondmaal. Vader Glenn is na een dag werken onderweg naar huis. ,,Het was ook gretigheid’’, klinkt het spijtig, als Donald terugblikt op hét moment van de ‘zwarte’ achtste van de achtste in 2008. ,,De eerste helft tegen Internazionale ging goed. Ik hield me goed staande. Het was een stomme actie van me. Ik wilde hem (Adriano, red.) opzij zetten. Als ik alleen een been voor hem had geplaatst was het anders gelopen.’’

De wond is genezen. De knie is weer hersteld en de geestelijke en fysieke pijn verwerkt. ,,Het is een harde tijd voor me geweest’’, vat de ex-patiënt de beproeving van de achterliggende maanden zelf nog maar eens samen. ,,Maar ik ben er beter uitgekomen. Mentaal maakt zo’n blessure je volwassener. Je karakter wordt op de proef gesteld.’’ Daar komt het bij een langdurige blessure in belangrijke mate op aan, weet Donald. ,,Als je een dag niet traint, ben je ook een dag later fit.’’

Mitchell Donald (links) en Oleguer duelleren met Lukaku van Anderlecht Mitchell Donald (links) en Oleguer duelleren met Lukaku van Anderlecht

Moeder Deldry neemt het woord van haar oudste zoon over. Terwijl de Surinaamse ingrediënten inmiddels een geurig aroma verspreiden: ,,Eerst vind je het zielig. Vraag je je af waarom juist hém zoiets overkomt. Je denkt je kind te kennen. Maar ik wist niet dat hij mentaal zó sterk is.’’ Mitchell: ,,Ik ben eerder nooit langer dan een maand uit de roulatie geweest…’’ Onverstoorbaar, van boven de pannen, vervolgt moeder Donald: ,,Maar het is hier in huis gelukkig nooit een zielige bedoening geweest. Mitchell bleef altijd positief en geloven dat alles goed zou komen. Dan kun je als ouders moeilijk iets anders geloven. Achteraf hebben we hem slechts één keer heel down gezien. Dat was de dag waarop hij hoorde hoe zwaar de blessure was.’’

De MRI-scan die daags na Ajax – Internazionale werd gemaakt, gaf het beeld van een zwaar gehavende knie. Donald: ,,Mijn knie lag aan flarden, de boel was afgescheurd…’’ Op 15 september 2008 maakte de befaamde knieëndokter Van der Hart van alle ‘flarden en scheuren’ weer een geheel.

Eenmaal terug in zijn vertrouwde voetbalomgeving begeleidde een legertje fysiotherapeuten en hersteltrainers Donald bij zijn herstel. De revalidatie leverde in januari een voorlopig eerste hoogtepunt op. Begin 2008 werkte Donald zijn eerste hersteltraining in de buitenlucht af. Het voelde als een bevrijding.

Niet alleen de chirurg, medici en Ajax-trainers hebben het herstelproces begeleid. De steun van ploeggenoten en supporters werkte motiverend. Het leed werd draaglijker gemaakt. Donald herinnert zich in het bijzonder een telefoontje van zijn toenmalige trainer Van Basten en een mooi contact met John Heitinga . ,,John heeft me verrast’’, gaat Donald enthousiast verder. ,,Hij vertelde me over zijn eigen ervaringen met zwaar blessureleed. Uiteindelijk is alle steun hartverwarmend geweest. Ongelooflijk hoeveel fruitmanden, kaarten en sms’jes ik heb ontvangen. Ook de steun van de supporters was fantastisch.’’

Tijdens zijn revalidatie ontving Donald een lijvig pakket met honderden steunbetuigingen van fans. De grote hoeveelheid aan papier toevertrouwde steunbetuigingen verbaasde de geboren Amsterdammer. ,,Als jonge speler moet je jezelf nog in de kijker spelen. Toen ik alle steunbetuigingen van de fans kreeg aangeboden, moest ik me echt groot houden. Ik had niet verwacht dat het er zoveel zouden zijn. Dat deed wel iets met me. En het hielp me echt om positief te blijven denken en geen dag met tegenzin naar de club te gaan.’’

Grotendeels vanaf het trainingsveld, vanuit de revalidatieruimte en het krachthonk op de Toekomst zag hij zijn club ook een kleine metamorfose ondergaan. Martin Jol volgde Marco van Basten, en tussenpaus John van ’t Schip, op als Donald’s nieuwe hoofdtrainer. Beide Ajax-trainers herkennen het talent van hun pupil. Wat Van Basten en ook Henk ten Cate eerder deden, doet dit seizoen ook Jol. Donald krijgt regelmatig het vertrouwen van zijn trainers. Vertrouwen in de vorm van speelminuten.

In de voorbereiding op de voetbaljaargang 2008 – 2009 pikte Donald zijn eerste speelminuten mee in een vriendschappelijk duel met DWV. De middenvelder maakt tegen de stadgenoot direct een doelpunt. Later in het seizoen, in de competitiewedstrijd tegen NEC bemachtigt Donald zijn eerste basisplaats. In de vrijdagavondwedstrijd tegen de Nijmegenaren scoort de middenvelder direct ook zijn eerste, officiële competitietreffer als Ajacied. Het is een dubbele bekroning van een geslaagde rentree.

,,Ik wil dit jaar zoveel mogelijk minuten pakken’’, besluit Donald in de knusse woonkamer in de zogenaamde poortenbuurt van inmiddels aardedonker geworden Nieuw-Vennep. ,,Ik ben enorm gesteund. Nu wil ik er voor Ajax staan.’’ Mitchell Donald sluit 2009 alsnog af met een glimlach.

Foto: Ajax.nl/Gerard van Hees

Tekst: Ajax.nl/Ronald Jonges