Emmanuel Boakye heeft het juiste beetje geluk

Emmanuel Boakye heeft het juiste beetje geluk

Emmanuel Boakye lijkt min of meer geruisloos de selectie in geslopen. Hij debuteerde in de thuiswedstrijd tegen Roda JC in september vorig jaar, sinds de winterstop traint hij met de A-selectie. Het typeert de 21-jarige verdediger: veel drukte en ophef is niet aan hem besteed. ,,Ook via een omweg kan het goed uitpakken'', stelt de Ghanees vol zelfvertrouwen. Hij vertrouwt op zichzelf, God en een beetje geluk.

Met een grenzeloos vertrouwen in zichzelf en God werkt Boakye keihard om zijn dromen te laten uitkomen. ,,Als je zelf honderd procent geeft voor wat je wil bereiken, doet God de rest'', is zijn credo. Maar de verdediger, van wie maar liefst drie ooms bisschop zijn, geeft toe dat je ook een beetje van het juiste geluk nodig hebt. En dat geluk heeft hij gehad, zou in ieder geval een aantal keer blijken. In een klein dorpje in Ghana werd Boakye 21 jaar geleden geboren. Zijn vader vertrok kort na zijn geboorte naar Nederland en liet Emmanuel met twee zussen en zijn moeder achter. Het kleine jongetje was in zijn vrije tijd altijd aan het voetballen.
,,Achter ons huis was een open plek, een soort veldje. Daar voetbalde ik altijd met vriendjes, zodra we een beetje vrije tijd hadden waren we daar te vinden. We gebruikten meestal sokken als bal, want een echte bal hadden we niet. Als het geen sokken waren gebruikten we iets anders om mee te voetballen, als het maar rond was.'' Rond zijn zevende levensjaar kreeg de kleine Emmanuel zijn eerste voorproefje van hoe het moest voelen om een populaire voetballer te zijn. Zijn oom zag al wat talent in zijn neefje en gaf hem voor zijn verjaardag een godsgeschenk: een voetbal. ,,Ik was meteen de held van het dorp'', grijnst Boakye.

Het vertrek van zijn vader bleek het eerste 'geluk' voor Boakye. ,,Toen ik een jaar of zeven was vroeg ik aan mijn moeder of ik naar mijn vader in Nederland mocht. Ik miste hem. Iedereen in Ghana wilde naar Europa, daar hoorde je mooie verhalen over. Dat wilde ik ook wel. Mijn tante, die ook in Europa woonde, was bij ons op bezoek en nam me mee terug.'' Het was hartje winter toen de jonge Boakye in Nederland werd herenigd met zijn vader. ,,Ik moest me enorm aanpassen, maar dat was geen probleem. Het was mijn keuze om naar Nederland te gaan, dus daar kwam ik niet meer op terug, zelfs niet door de kou. Ik sprak de taal heel snel. Daarna mocht ik van mijn vader kiezen welke sport ik wilde doen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Iedereen heeft van God iets speciaals gekregen, het gaat erom wat je daarmee doet. Ik kreeg voetbaltalent. Ik wist toen al dat ik voetballer wilde worden.''

Het talent van Boakye, dat zijn oom als eerste zag, werd ook in Nederland opgemerkt, Boakye werd uitgenodigd voor de talentendagen van Ajax. ,,Ik kwam door de eerste twee ronden, bij de derde viel ik af, maar iemand van Ajax vertelde me dat ze me in de gaten zouden blijven houden.'' En zo geschiede, want als twaalfjarige werd hij opnieuw gevraagd voor Ajax. Maar de club uit Amsterdam was niet de enige belangstellende. Ook Vitesse, Feyenoord en Utrecht wilden het talentje graag in hun jeugdopleiding. Boakye koos voor FC Utrecht. ,,Ik vond Ajax misschien wel een beetje te hoog gegrepen, Vitesse vond ik te ver weg. Ik dacht: ik ga eerst slagen bij Utrecht, dan komt Ajax later wel. Ik heb de keuze samen met mijn vader gemaakt, maar het was zeker mijn eigen keuze. Ik ben nooit bang geweest niet te slagen in iets, ik heb vertrouwen. Mijn geloof is mijn houvast. Het talent heb ik gekregen, aan mijn minpunten kan ik werken. En ik had ook nog het juiste geluk dat ik naar Nederland kon. Want dat hebben veel mensen in Ghana niet. Die hebben wel talent, maar niet de goede kansen.''

Het geduld van Boakye werd beloond. Bij FC Utrecht speelde hij vaak op 'tien' en werd hij fysiek sterker en conditioneel beter. Pas later bij Ajax zakte hij naar de verdediging. Na drie jaren in de jeugd bij FC Utrecht te hebben gespeeld, kreeg Boakye opnieuw de keuze: Feyenoord, Vitesse of Ajax. De Ghanees hoefde toen niet meer na te denken. ,,Ik vond het het goede moment, ik koos voor Ajax. Het was een gevoel en het gevoel bij Ajax was goed.'' Bij de club uit de hoofdstad belandde Boakye in de B1 bij Heini Otto. ,,Ik moest me opnieuw aanpassen, want bij Ajax werd, in tegenstelling tot FC Utrecht, veel meer op techniek getraind en gespeeld. Ik moest veel meer met de bal doen. Otto was een goede trainer. Hij had niet alleen belangstelling voor het voetbal, hij was ook geïnteresseerd in de persoon achter de voetballer. Dat vond ik heel prettig, daardoor voelde ik me thuis bij Ajax.''

Zijn eerste contract tekende Boakye in mei 2005, onlangs werd dat verlengd. ,,Ik deed alles wat ik kon om dat contract te verdienen. Je moet bij alles wat je doet tot het uiterste gaan. Als jij honderd procent geeft, doet God de rest. Dat was een begin.''
Het debuut in het het eerste elftal volgde begin dit seizoen. In de thuiswedstrijd tegen Roda JC mocht hij tien minuten voor tijd invallen. ,,Ik was héél erg blij toen ik hoorde dat ik me bij de selectie moest voegen. Gerard van der Lem stuurde met het veld in en zei me dat ik moest laten zien wat ik kan. Het was te kort om echt iets te laten zien, maar het ging wel redelijk. Het is zaak om de zenuwen van je af te schudden op het moment dat je het veld betreedt en dat lukte gelukkig.''
Na de winterstop werd hem meegedeeld dat hij vanaf het begin van het nieuwe kalenderjaar met de A-selectie zou trainen. Door te trainen bij het eerste en zijn wedstrijden te spelen met Jong Ajax, voelde hij zich met geen van beide teams echt verbonden. ,,Pas als je wedstrijden speelt en mee kunt helpen punten pakken voel je je pas deel van het team'', weet Boakye. En dat gevoel had hij pas de laatste paar weken. De laatste drie wedstrijden van de reguliere competitie, kon de verdediger op een basisplaats rekenen, zij het vanwege blessures van Trabelsi en Grygera. De wedstrijden tegen Feyenoord waren voor hem bijzonder. ,,Feyenoord brengt veel strijd, Ajax veel techniek. Daardoor zijn die duels altijd interessant. Ik denk ook dat Feyenoord op een bepaalde manier tegen Ajax opkijkt, Ajax heeft ten slotte toch meer prijzen gewonnen.''