Het glanzende debuutjaar van Fischer

Het glanzende debuutjaar van Fischer

Tijdens de laatste dagen van 2012 biedt Ajax.nl een podium aan Ajacieden die het afgelopen jaar in de spotlights stonden. Om uiteenlopende redenen was 2012 hun jaar. In aflevering 2: Viktor Fischer. De 18-jarige Deense aanvaller kijkt terug op een onvergetelijk debuutjaar.

Zijn vuurdoop onderging hij eerder dan verwacht, maar met succes. Sindsdien hoort Viktor Fischer bij de grote jongens van Ajax 1. Straks helemaal, als de jonge Deen zijn fiets inwisselt voor net zo’n blitse auto als die van zijn medespelers.

Op het fraaie wagenpark van De Toekomst vormde het een opvallend gezicht. Behalve glimmende wagens stond er lange tijd ook nog een vervoermiddel van een heel ander kaliber geparkeerd: een fiets. Zo’n kekke voor scholieren, met een bagagedrager boven het voorwiel. Steevast op dezelfde plek, wat ook op deze doordeweekse ochtend het geval is. Toch kan het zijn dat de tweewieler er vanaf volgend kalenderjaar niet meer staat. Tenminste, als het aan de eigenaar ligt. Die heet Viktor Fischer en is van plan om eerdaags zijn rijbewijs te gebruiken. Dan hoeft de 18-jarige Deen niet meer te fietsen vanaf zijn gastgezin in Ouderkerk, maar kan hij met de auto naar de training. De datum van zijn afrijden is al bekend. ,,Ik heb ook al een auto uitgezocht. Net zo een als de andere jongens. Een Mercedes.’’

Het feit dat Fischer dan een auto mag besturen is treffend voor de ontwikkeling die hij heeft doorgemaakt. Niet alleen als mens is hij volwassen geworden, ook als voetballer. In rap tempo welteverstaan. Afgelopen zomer maakte hij zich nog op voor een nieuw seizoen in de A1, maar vijf maanden later staan er acht eredivisieduels achter zijn naam, plus zelfs twee optredens in de Champions League.

Viktor Fischer over de verschillen tussen de A1 en het eerste elftal: ,,Alles kost meer kracht. De wedstrijden, maar ook de trainingen. Als ik thuiskom, ben ik kapot en plof ik neer op de bank. Meestal ga ik alweer vroeg naar bed.’’ Viktor Fischer over de verschillen tussen de A1 en het eerste elftal: ,,Alles kost meer kracht. De wedstrijden, maar ook de trainingen. Als ik thuiskom, ben ik kapot en plof ik neer op de bank. Meestal ga ik alweer vroeg naar bed.’’

,,Het is ongelooflijk snel gedaan’’, aldus Fischer, die anderhalf jaar geleden het Deense FC Midtjylland verruilde voor de jeugd van Ajax. ,,Ik zou gewoon bij de A1 beginnen, maar ineens was er een telefoontje van Frank de Boer. Of ik direct wilde komen naar het trainingskamp van het eerste. Nou, dat wilde ik graag. Diezelfde dag was ik er.’’

De zenuwen gierden door zijn lijf in De Lutte. Daardoor deed hij naar eigen zeggen weinig goed tijdens een van zijn eerste trainingen. Maar het was ook omdat hij onder de indruk was van de vele toeschouwers die daarbij aanwezig waren. ,,Volgens mij heb ik toen geen bal geraakt. Alles ging fout. Ik was veel te gespannen. Maar volgens mij vond de trainer dat niet erg.’’

Zijn officiële debuut maakte hij in het oefenduel met Huizen. Vervolgens speelde hij nog enkele oefenwedstrijden, om daarna zijn eerste minuten te maken in de Amsterdam ArenA, thuis tegen Celtic. ,,Dat was fantastisch, maar toen zat het stadion voor de helft vol. Als er 50.000 mensen zitten, hou ik me adem in. Dan ben ik nog steeds zenuwachtig. Helemaal als we een belangrijke wedstrijd spelen, zoals laatste tegen PSV. Maar ik geniet er enorm van. Als kind heb ik er altijd van gedroomd om in een groot stadion als de ArenA te spelen.’’

Fischer beleefde een jaar waarin memorabele momenten zich opstapelden. Allereerst was er de finale van de NextGen Series, de Champions League voor de hoogste jeugdelftallen, waarin hij met de A1 nipt van Internazionale verloor. Na de zomer debuteerde hij in de eredivisie, speelde hij Europees voetbal en had hij een belangrijk aandeel in de 3-1 zege op PSV. ,,Ik scoorde en gaf een assist. Dat was een geweldige wedstrijd. Maar ik heb ook mooie herinnering aan Liverpool uit met de A1, voor de NextGen. We wonnen met 6-0 en speelden ze helemaal zoek. Van het kastje naar de muur, zo noemen ze dat toch? Ik maakte drie goals die wedstrijd.’’

Zelf was de Deen al blij geweest al hij in de tweede seizoenshelft had mogen debuteren, maar nu geldt hij als een volwaardig lid van de hoofdmacht. De jongeling geniet er met volle teugen van. Wel zegt hij het zwaar te vinden, zijn dagelijkse ritme als speler van Ajax 1. ,,Alles kost meer kracht. De wedstrijden, maar ook de trainingen. Als ik thuiskom, ben ik kapot en plof ik neer op de bank. Meestal ga ik alweer vroeg naar bed’’, aldus Fischer, die nog steeds woont bij een gastgezin in Ouderkerk aan de Amstel.

,,Mentaal is het ook vermoeiend’’, zegt hij. ,,Aandacht van media en supporters was ik niet gewend, al begint dat langzaam te komen. Net heb ik handtekeningen uitgedeeld aan enkele zieke kinderen. Zoiets is nieuw voor me, maar ik doe het graag.’’

Waar hij de kerstdagen gaat doorbrengen? Fischer, met een stralend gezicht: ,,Bij m’n familie in Denemarken. Maandag 24 december krijgen we vrij. Dan stap ik zo snel mogelijk in het vliegtuig, want Kerstavond mag ik niet missen. Dat is de meest bijzondere dag van het jaar. De andere twee dagen vieren we ook, maar minder uitbundig. Meer zoals jullie. Op Kerstavond gaan we eerst naar de kerk en daarna zijn er cadeautjes. Ik heb er nu al zin in. Begin januari moeten we ons weer melden, dus ik heb bijna twee weken om te ontspannen en genieten.’’

Tekst: Ajax.nl/Fabian van der Poll
Foto's: Ajax.nl/Louis van de Vuurst