Het Olympische verhaal van John O''Brien

Van de hitte en het goede gevoel in Sydney via het vaderland, de Verenigde Staten, terug naar het druilerige Nederland en een zeer slecht gevoel. John O'Brien werd met team USA vierde op de Olympische Spelen, maar keerde geblesseerd aan de achillespees terug in Amsterdam. Het kan verkeren. Zeker in de voetbalwereld.

John O'Brien trof de zwemkoningin van de Olympische Spelen tijdens de sluitingsceremonie. Geen vrouw om zomaar voorbij te laten lopen, moet de Ajacied hebben gedacht voordat hij zichzelf met Inge de Bruijn op de foto te zetten. Foto: John.

De Ajacied is erg blij dat hij de Olympische Spelen heeft meegemaakt. 'Ik vind het een heel bijzonder evenement en schat het zeker hoger in dan het WK. Het niveau was ook anders. Door de adrenaline was ik zo opgepompt dat ik meer kon geven.' Het duurde wel even voordat de Amerikaan de echte Olympische sfeer te pakken had. 'We speelden met het voetbalteam in andere steden. De eerste twee poulewedstrijden waren in Canberra, daar had je nog niet het gevoel dat je met de Olympische Spelen bezig was.'

Het gevoel kwam al meer toen de VS in Melbourne kwam te spelen. 'Die stad was al weer een stukje groter. Daar heb ik ook Chelsea Clinton ontmoet. Ze sprak veel over politiek en had het er vooral over dat ze haar moeder wilde steunen. Als je bedenkt dat ze samen met een andere vrouwelijke politica een budget had van 500 miljoen dollar, dan weet je dus hoe belangrijk die Spelen zijn. Hoe belangrijk het voor een politieke carriere is om daar gezien te worden.'

In Adelaide speelde het Amerikaanse team tegen Japan. 'Onze doelstelling was uit de poule te komen, dat was Amerika nooit eerder gelukt. Japan was een van de sterkste aanvallende teams. Ze vlogen links en rechts langs ons heen. Het was een heel spannende wedstrijd. In de laatste minuut benutten we een penalty, waardoor we een verlenging afdwongen. In de eerste helft daarvan werd ik gewisseld. Ik was helemaal op. Na strafschoppen wonnen we. Dat was de grootste triomf. We hadden de laatste vier bereikt. Dan bedenk je je wel dat drie daarvan een medaille krijgen.'

En eindelijk trok het voetbalgezelschap naar Sydney waar de halve finale tegen Spanje op het programma ging. 'Het liep in Sydney al gelijk fout', treurt O'Brien na. 'We kwamen in de stromende regen aan om een uur of tien 's avonds. In de Village gingen we op zoek naar de kamers, want die zouden geregeld zijn. Het was er zo hectisch. De helft van de ploeg ging naar rechts, de andere helft naar links naar hun kamer. Een paar uur later vonden we elkaar weer. Daarna hadden we nog mediaverplichtingen. In de Verenigde Staten lieten ze veel zien op televisie, maar eigenlijk wordt er voornamelijk naar de voetbalvrouwen gekeken.'

De mannen haalden dus wel de halve finale waarin ze Spanje troffen. 'We zijn uit de Village weg gegaan en de dag voor de wedstrijd nog op zoek gegaan naar een hotel. Dus ook toen was het hectisch. We speelden de slechtste wedstrijd van het evenement. Iedereen maakte een zeer vermoeide indruk. Dat had ook te maken met de slopende kwartfinale die we tegen Japan hadden gespeeld.'

Spanje ging met de zege aan de haal. Amerika had nog een wedstrijd om een medaille, de bronzen, binnen te slepen. Dan moest er wel in de kleine finale worden gewonnen van Chili, dat met Zamorano speelde. 'Dat was een dogfight', vond O'Brien. 'Beide teams keken wat er te halen viel. Chili was een stevig en moeilijk te bespelen team, dat speelde vanuit een compacte verdediging.'

Met twee doelpunten van de sterspeler zelf won Chili. 'En stonden wij met lege handen. Iedereen was heel pissig. Maar je verwerkt het op den duur wel.' De Spelen als sporter waren over voor O'Brien, maar Sydney lonkte nog. 'We hadden nog twee dagen. Ik had kaartjes voor de moderne pentatlon, maar daar ben ik niet heen gegaan. Ik wist niet eens wat dat inhield. 's Avonds was er in Sydney genoeg te doen. De hele stad was opgevrolijkt. We zijn er achter gekomen waar de goede plekjes zich bevonden.'

De sluitingsceremonie van de Olympische Spelen leek aan de neus van O'Brien voor bij te gaan. 'Dat was nog wel een grappig verhaal. Ons team was al verrast dat de halve finale was gehaald, waardoor eigenlijk niets meer was georganiseerd. We wisten niet dat we kaarten konden krijgen voor de sluitingsceremonie. Die kregen we, er waren nog vijf spelers en een trainer, toch. Ik gaf ze aan mijn broer en zus die daar ook waren, omdat ik in de veronderstelling was dat we mee zouden lopen met alle atleten in het stadion. Toen ik de bus inkwam, hoorde ik dat dat niet zo was. Maar ik had mijn kaarten dus niet meer. We konden niemand bereiken omdat de uitgedeelde mobiele telefoons al ingeleverd waren. Onze begeleider voelde zich schuldig en bleef bij mij, maar ik zei hem op een gegeven mometn dat hij naar binnen moest gaan, dan zou ik wel bij Mc Donald's gaan zitten.'

Zo ver kwam het gelukkig niet voor de middenvelder van Ajax. 'Ik zag dat de atleten zich in de basketbalhal verzamelden. Ik probeerde daar binnen te komen, maar het lukte niet omdat ik niet de juiste dingen op mijn kaart had staan. Toen besloten we heel paniekerig te doen bij het stadion. Een vrijwilligster zat daar in haar eentje en doordat we ons zo nerveus gedroegen, liet ze me binnen. Ik was er uiteindelijk veel te vroeg. Een half uur voor de andere atleten. Er was een andere Amerikaanse atleet. Uitgerekend iemand die mee had gedaan met de pentatlon. Nu weet ik dus welke sporten daarbij beoefend worden.'

Eenmaal binnen kletste en fotografeerde O'Brien wat af. 'Er lagen allemaal cameraatjes die je kon pakken. Ik had er vijf', grijnst de Amerikaan. 'Op het veld stond een kring van vrijwilligers hand en hand. De sporters mochten niet van het veld. Een aantal had zich er echter toch doorheen gewurmd en dansten op de sintelbaan. Daar wilde ik ook zijn en ik dook onder de armen door van de vrijwilligers. Toen heb ik ook nog even op de sintelbaan gedanst.'

En nu is de globetrotter dus weer terug in Nederland. 'Ik ben na Australie naar Amerika gevlogen voor het kwalificatieduel met Costa Rica, maar ik had al last gekregen van de achillespees. Ik heb er alles aangedaan om op tijd fit te worden. Het ging niet. Vorige week vrijdag ben ik in Amsterdam aangekomen. Ik heb wat aan joggen en krachttraining gedaan. Maar ik heb veel last. Het voelt echt van de top naar het dal. Zo van een geweldig gevoel naar een lastige blessure.'