Mitea voelt zich nog niet de oude

Mitea voelt zich nog niet de oude

Ajax trainde vandaag in de Amsterdam ArenA. De blik is deze dagen gericht op Austria Wien, de komende tegenstander in het UEFA Cuptoernooi. Nicolae Mitea en de nieuwe grasmat waren andere gespreksonderwerpen.

Het is altijd prettig om een nieuwe grasmat voor een duel te testen, te voelen en daarmee te leren kennen. Het is, kortom, wennen aan de nieuwste ondergrond. Als Ajax donderdag Austria Wien treft, heeft het minstens één oefensessie in de benen op het nieuwste ArenA-gras. De Ajacieden die zich er over uitlieten, velden zonder uitzondering een positief oordeel. De grasmat oogde niet alleen uitstekend, het stelt de Ajacieden optimaal in staat het kenmerkende Ajax-spel te spelen. Al helemaal als een kort regenbuitje de sprieten heeft bevochtigd.

Nicolae Mitea nam bijna drie kwartier deel aan de groepstraining. Nicolae Mitea nam bijna drie kwartier deel aan de groepstraining.

Halverwege de ochtendsessie daalden de druppels gestaag op de trainers en spelers neer. De grasmeesters hielden alle verrichtingen op de grasmat nauwlettend in het oog. ,,Het veld is okay’’, velde ook Mitea na de training een gunstig oordeel. De duim werd goedkeurend omhoog gestoken. Maandagavond maakte de Roemeen als Jong Ajacied zijn rentree met een gelijkspel (4-4) tegen de Beloften van Jong FC Twente. De linksbuiten keek lang uit naar zijn eerste officiële speelminuten na zijn hamstringblessure. In Enschede was Mitea bijna een uur van de partij tijdens het doelpuntenfestijn. De rentree, na een maandenlange absentie en revalidatie, bracht niet wat Mitea er vooraf van had verwacht. Of, eigenlijk, wat hij er van had gehoopt.
,,Op het veld kan ik mezelf nog niet zijn’’, sprak Mitea met een teleurgestelde blik. De Roemeen oogde zelfs een tikkie ontgoocheld. De lichaamstaal lijkt terug te voeren op ongeduld. Mitea is gretig hongerig en wil niet liever dan zo snel mogelijk weer terug keren op zijn oude niveau.

Spelers en trainers trainen de buikspieren. Keurig netjes naast elkaar. Spelers en trainers trainen de buikspieren. Keurig netjes naast elkaar.

,,Als ik een actie maak, of schiet, voel ik dat ik nog niet de oude ben. Dat is op dit moment moeilijk te accepteren, vooral omdat ik er zo lang uit ben geweest. Misschien moet ik iets meer geduld opbrengen. Misschien duurt het nog twee of drie wedstrijden, voordat ik alles weer kan. Het is op dit moment moeilijk te bepalen wanneer ik voetballend weer honderd procent ben. Bij alles voel ik me nog beperkt. Dat vind ik heel moeilijk.’’
Mitea trainde een kleine drie kwartier met de groep mee. Het vervolg van de officiële training bekeek de Roemeen langs de zijlijn. Fysiotherapeut Ricardo de Sanders bood de licht balende Oost-Europeaan een luisterend oor. Wat de twee toen nog niet wisten, was dat de overige Ajacieden nog een dik uur door zouden trainen. Na de officiële trainingsstof waren de spelers vrij om te doen wat ze wilden. De een trakteerde de toeschouwers op enkele frivole voetbaltrucs, andere Ajacieden benutten de mogelijkheid om bijvoorbeeld de sobere lange bal te vervolmaken. Techniek en precisie; de spelers maakten er een veelzijdige show van.

Als ook de laatste Ajacieden de nieuwe grasmat verlaten, inspecteren de grasmeesters de sprieten. De werkvloer verdient alle zorg. Als ook de laatste Ajacieden de nieuwe grasmat verlaten, inspecteren de grasmeesters de sprieten. De werkvloer verdient alle zorg.

De doelmannen Kenneth Vermeer en Maarten Stekelenburg plus Klaas Jan Huntelaar, Mitea en George Ogararu waren uiteindelijk (bijna) met geen stok van het veld te slaan. Ze bleven afwerken op het doel. Uiteindelijk besloot materiaalman Fred de voetballen maar netjes op te bergen in de daarvoor bestemde zakken. Weer tien minuten later verdwenen ook de laatste Ajacieden in de catacomben van het stadion. Net op tijd voor de lunch.