Nieuwjaarstoespraak Michael van Praag (2)

Tijdens de nieuwjaarsreceptie van Ajax op zondag 12 januari, hield Michael van Praag zijn laatste nieuwjaarsspeech als voorzitter van Ajax. Hieronder volgt het tweede deel.

Ik wil graag nog een paar dingen kwijt over onze club en het voetbal in het algemeen.
Eerst Ajax, want deze bijeenkomst is uiteindelijk een verenigingsaangelegenheid.

Een hartelijk woord van welkom aan alle donateurs die dit jaar lid van Ajax geworden zijn. Eindelijk, zullen ze denken. Tijdens de laatste Algemene Ledenvergadering ben ik eigenlijk een beetje geschrokken van mijn constatering, dat onze leden zich een beetje geïsoleerd voelen en naar hun gevoel te weinig op de hoogte gebracht worden van het wel en wee in hun club. De manier waarop er bijvoorbeeld over de Ledenraad en de procedure inzake de verkiezing van mijn opvolger gesproken werd, was pijnlijk, maar het is toch een signaal dat we niet mogen negeren. Het bestuur zal dan ook samen met de Ledenraad op korte termijn overleggen hoe we hier wat aan kunnen veranderen en verbeteren.
Ik blijf het maar herhalen, Ajax vergrijst en het is aan ons allen om nieuwe leden te vinden en voor te dragen.
Dat is de afgelopen jaren ook wel gebeurd, maar we maken daarna de fout deze mensen aan hun lot over te laten. Niets ten nadele van John, ik acht hem een prima voorzitter, maar er zijn de laatste jaren een aantal personen lid van Ajax geworden, die ook een uitstekende voorzitter zouden zijn geweest. Het probleem van Ajax is alleen, dat we ze niet kennen en dat we er ook niets aan doen om ze goed op te nemen en dus wel te leren kennen. Bovendien hebben we geen clubavonden waarop zoiets langs natuurlijke weg kan geschieden. Daar moet wat aan gebeuren dames en heren, want in de statuten is nu vastgelegd, dat een bestuurslidmaatschap nog maximaal negen jaar duurt, dus automatische herverkiezingen, zoals het feitelijk altijd geweest is, behoren nu tot het verleden. We dienen ons in de toekomst tijdig voor te bereiden op het aanzoeken en installeren van nieuwe bestuursleden, bij voorkeur van binnenuit. Zo heb ik in elk geval de stemming onder de leden gepeild. Uiteraard in samenspraak met John, zal het huidige bestuur in dezen nog met voorstellen komen.

Dan nog even de wereld om ons heen.
In de veertien jaar dat ik nu voorzitter ben geweest is alles in de voetbalwereld veranderd, hier en daar zelfs op zijn kop gezet. Clubs zijn bedrijven geworden die winst moeten maken en die inmiddels door professionals geleid worden. Prima. De faciliteiten in alle stadions zijn verbeterd, internet heeft de informatievoorziening verduizendvoudigd en er is meer samenwerking tussen binnen- en buitenlandse clubs dan ooit.
En toch verkeert de voetballerij in woelig water, stijgen de kosten, dalen de inkomsten en zal het voor velen een klus worden te overleven. Natuurlijk ligt het in de eerste plaats aan ons zelf daar oplossingen voor te vinden, maar waarom maakt de maatschappij het ons in bepaalde aspecten nou zo moeilijk?
Ik heb dan ook een paar vragen voor de beleidsbepalers in politiek Nederland.

Waarom wordt Nando Rafael uit Nederland verbannen, ja hij is anno 2002 feitelijk verbannen, terwijl hij in Duitsland (ook een EEG-land) binnen 24 uur een verblijfsvergunning krijgt. Zitten er misschien te veel Feyenoorders op het departement dat daarover beslist? Ja, ik ben serieus. Hebben we eindelijk weer eens een talentvolle spits uit eigen opleiding, wordt hij door de autoriteiten gedwongen te vertrekken!

Virtuele reclame is reclame die elektronisch gegenereerd wordt. U ziet het op de televisie wel, terwijl het niet daadwerkelijk op het veld aanwezig is. Een prachtige nieuwe bron van inkomsten voor iedere club, ook voor lokale adverteerders. Waarom mag dat in het buitenland wel, maar in Nederland niet? Waarom mogen gemeentes wel oneigenlijke subsidies aan clubs geven, maar wordt de bevoogding van de televisiekijker zo ver doorgevoerd, dat deze vorm van reclame niet wordt toegestaan?

KNVB en clubs hebben inmiddels alle wensenlijstjes van de overheden ingevuld om voetbalvandalisme de kop in te drukken en zo goed mogelijk te beheersen. Ajax besteedt daar jaarlijks meer dan 1,5 miljoen euro aan. Waarom wil de overheid het sluitstuk daarvan: meldingsplicht verankerd in een voetbalwet niet invoeren. Ik vraag inderdaad: waarom wil men dat niet invoeren? Waarom komen alle ‘Tweede-Kamerhaantjes’ opgewonden uit hun hok om voor de microfoon iets te zeggen als er een rel is geweest, maar weigert men er zelf iets aan te doen?

Lees meer >>