Nog niet uitgeleerd bij Ajax

Nog niet uitgeleerd bij Ajax

De feestdagen bieden een mooie gelegenheid om terug te kijken op het afgelopen jaar. Ajax.nl sprak zes Ajacieden en nam met hen het jaar 2007 door. In aflevering 5: Thomas Vermaelen.

FOTO SANDER NIEUWENHUYS FOTO SANDER NIEUWENHUYS

Het jaar 2007 loopt op zijn einde. Thomas Vermaelen is weer terug op de plaats waar hij hoort te zijn: op het trainingsveld naast de ArenA. Het gaat de goede kant op: een rustige draf verandert met het verstrijken van de dagen steeds vaker in een felle sprint. Er komt weer kracht in de benen, zijn enkel lijkt het te houden. De patiënt wordt weer sportman. En die sportman wil dolgraag weer meedoen op het hoogste niveau, het liefst zo snel mogelijk, al weet hij dat hij voorzichtig moet zijn. ,,Ik hoop dat ik er na de winterstop weer bij ben”, zegt hij een paar dagen voor kerst. ,,Het is altijd afwachten of de enkel een reactie geeft, maar tot nu toe gaat het goed. Ik wil hier nog een week goed trainen en dan ga ik er vanuit ik dat ik fit genoeg ben om mee te gaan op trainingskamp naar Dubai.”

Vermaelen en revalidatie. In het jaar 2007 zijn deze twee begrippen onlosmakelijk met elkaar verbonden. De enkelblessure, waar hij nu bijna van is hersteld, is zijn derde grote kwetsuur dit jaar. Het begon in februari toen hij tegen tijdens een interland tegen Tsjechië de binnenband van zijn knie scheurde. Tegen het eind van het seizoen werd hij weer fit en maakte hij onder andere de zinderende ontknoping van de competitie, de bekerfinale en de play-offs mee. Op het jeugd-EK in Nederland ging het weer mis. Hij liep in de groepsfase een schouderblessure op: einde toernooi voor de Rode Duivel. En dit seizoen dus die enkelblessure. Opgelopen in de gewonnen uitwedstrijd tegen AZ. ,,Ik ging het luchtduel aan”, blikt hij terug. ,,En ik landde verkeerd. Ik kon het stadion nog zonder krukken verlaten, en hoopte dat het mee zou vallen. Maar snel werd duidelijk dat het mis was. Ik had een heel vervelende enkelband gescheurd.” Hij laat zijn been zien en wijst de plek van onheil aan, ergens boven zijn enkel en doorlopend naar zijn kuitbeen. Glimlachend: ,,Ik wist niet eens dat daar een band zat.” De blessure had hij kunnen voorkomen. ,,Het was een duel rond het middenveld. Dan hoef je niet alle risico’s te nemen, maar dat deed ik wel. Ik ging er vol in. Dat is een beetje mijn speelstijl. Als ik in de lucht spring wil ik alleen maar dat luchtduel winnen. Ik ben niet bezig met mijn landing, soms hang ik helemaal scheef in de lucht. Daar moet ik aan werken.” De knieblessure was ook zo’n geval van ‘er vol ingaan’ zonder er echt bij na te denken. ,,Ik wilde de bal keihard wegtrappen met rechts, maar ik werd geblokt: gescheurde binnenband. Ik moet leren mezelf iets vaker in bescherming te nemen, iets minder risico’s nemen. Die schouderblessure was overigens gewoon domme pech. Ik struikelde, viel voorover en kwam verkeerd terecht. Daar kon ik weinig aan doen.”

Drie blessures in een jaar, daardoor heel veel wedstrijden en de beslissende fase van het jeugd-EK gemist. Mag je spreken van een rampseizoen?. ,,Nee, dat toch niet”, oordeelt Vermaelen. ,,Er moet heel wat meer gebeuren wil ik over een rampjaar gaan praten. Bij rampen denk ik aan andere zaken dan aan voetbal. Natuurlijk vind ik het jammer dat ik zo vaak langs de kant heb gestaan, maar ik probeer het toch een beetje te relativeren. Je kan je wel gaan lopen opvreten, maar dat heeft weinig zin. Natuurlijk heb ik wel eens een baaldag gehad tijdens mijn blessureperiodes. Vooral met mijn enkelblessure was het wel eens lastig, omdat ik afhankelijk was van een paar krukken. Maar ik ben niet iemand die thuis ineens heel chagrijnig gaat lopen doen. Normaal gesproken heb ik eigenlijk nooit zo veel last van blessures. Dit jaar was een uitzondering.”

FOTO SANDER NIEUWENHUYS FOTO SANDER NIEUWENHUYS

Dan de mooie momenten van dit jaar. Vermaelen moet even denken, maar komt dan toch met een aantal hoogtepunten van 2007. ,,Het winnen van de beker was prachtig”, zegt de Belg, die in de finale tegen AZ ook één van de beslissende strafschoppen wist te benutten. ,,En het is ook mooi dat ik mijn contract bij Ajax net heb verlengd tot 2012. Daar spreekt vertrouwen uit.”

Een nieuw contract wil niet alleen zeggen dat Ajax vertrouwen heeft in Vermaelen, maar dat Vermaelen ook vertrouwen heeft in de club. ,,Ik heb gehandeld op gevoel toen ik besloot te verlengen”, licht hij toe. ,,Ik ben nog niet klaar bij Ajax, ik kan en moet nog heel veel leren. Daarom wil ik nu nog niet de stap maken naar een grotere competitie. Ik let goed op spelers om me heen. Iemand als Wesley Sneijder, die was klaar voor het buitenland. Hij is ook twee jaar ouder dan ik, heeft twee jaar meer ervaring. Hij had het niveau om het hogerop te gaan zoeken. Je ziet dat hij het ook goed doet nu bij Madrid. John Heitinga is ook zo’n jongen. Ik hoop natuurlijk dat hij blijft bij Ajax, maar hij zou het zeker redden in het buitenland. Voor Royston Drenthe bijvoorbeeld is het allemaal iets te snel gegaan, denk ik. Eén goed jeugd-EK en weg was hij. Dat zal mij niet overkomen. Ik wil eerst een langere periode op niveau presteren bij Ajax. Daarom heb ik ook bijgetekend.”

Als het allemaal meezit wordt het voor Vermaelen, die oud en nieuw in Parijs viert, een druk jaar. Eerst de tweede seizoenshelft met Ajax en dan in de zomer waarschijnlijk naar Peking voor de Olympische Spelen. Net als Nederland plaatste België zich in juni voor het olympisch voetbaltoernooi. ,,De Olympische Spelen zijn iets heel speciaals” zegt Vermaelen. ,,Het is zeker iets waar ik naar uitkijk, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er nu nog niet echt mee bezig ben. Als sporter leef je toch meer van dag tot dag. Ik wil eerst fit worden, goed presteren met Ajax. Als dat lukt is de volgende stap het landskampioenschap. Daar is het nu wel weer eens tijd voor.”