'Rio de Janeiro zou geweldig zijn'

'Rio de Janeiro zou geweldig zijn'

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een blog voor Ajax.nl. Davy Klaassen, Vaclav Cerny , Merel van Dongen en Joël Veltman wisselen elkaar telkens af. Ditmaal is het de beurt aan Merel van Dongen.

Mijn eerste blog van het seizoen. Ik vind het erg leuk om iedere maand mijn ervaringen en belevenissen op deze plek te delen. Voor diegenen die mij nog niet kennen, zal ik eerst even een korte introductie geven. Ik ben Merel van Dongen, 22 jaar oud, en speelster van Ajax en het Nederlands vrouwenelftal. Ik kom uit een echt sportgezin. Mijn tweelingzus Sanne en oudere zus Tessel sporten ook op het hoogste niveau.

Ik ben een echte Ajacied. Het Ajax-gevoel is mij met de paplepel ingegoten. Als Ajax kampioen werd, stond ik steevast op het Leidseplein. Toen Ajax drie jaar geleden de vrouwentak startte, had ik net toegezegd om in Amerika te gaan spelen. Daar baalde ik van, omdat het mijn droom was om voor Ajax te spelen. Aan de andere kant heb ik een fantastische tijd in Amerika gehad, die ik niet had willen missen. Gelukkig deed zich bij terugkomst in Nederland alsnog de mogelijkheid voor om bij Ajax te gaan spelen. In januari ben ik ingestapt. Dit wordt dus mijn eerste volledige seizoen.

Ontwikkeling
Ik ben als klein meisje begonnen bij Buitenveldert, en maakte in de C-tjes de overstap naar Pancratius. Daar kon ik met jongens gaan voetballen, een belangrijke zaak voor mijn ontwikkeling. Ik heb er uiteindelijk vier jaar gespeeld. Omdat ik ouder was geworden, en vond dat ik het fysieke van het vrouwenvoetbal aankon, ben ik weer bij de dames gaan spelen. Via Ter Leede belandde ik uiteindelijk bij ADO Den Haag, waarmee ik in mijn eerste seizoen meteen de dubbel pakte. Vervolgens diende het avontuur in Amerika zich aan.

In Amerika studeerde ik naast het voetbal. Dat was een pittige combinatie, omdat je er op school de kantjes niet vanaf mocht lopen. Als je cijfers niet goed genoeg waren, mocht je niet spelen. Gelukkig is dat bij mij nooit voorgekomen. Ik moest echt aan de bak, maar vond het wel heel leuk.

Het vrouwenvoetbal is in Amerika ontzettend populair. Weliswaar in iets mindere mate geldt dat ook voor Canada, waar we afgelopen zomer met Oranje het WK hebben gespeeld. Een geweldige ervaring. Het was een grote achtbaan van emoties. Er was vanwege ons WK-debuut veel aandacht voor onze prestaties. Het had nog meer gekund als we de laatste acht hadden gehaald. In dat geval waren we verzekerd geweest van deelname aan de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Nu spelen we in maart een kwalificatietoernooi tegen drie andere landen, met als inzet één startbewijs.

Focus
Over dat kwalificatietoernooi en de Olympische Spelen denk ik al regelmatig na. Eigenlijk ben ik altijd bezig om zo goed mogelijk te worden, zowel bij Ajax als het Nederlands elftal. Je moet toch keuzes in het leven maken. In december ben ik klaar met mijn studie. De vraag is wat ik erna ga doen. Het liefst wil ik de focus zoveel mogelijk op voetbal leggen. Ik lig 's avonds wel eens in bed te dagdromen: het zou toch geweldig zijn om volgend jaar in Rio te staan, denk ik dan.

Mijn zus Tessel heeft met het Sevens-team, een rugby-discipline, werkelijk alles gegeven om de Olympische Spelen te halen. Uiteindelijk hebben ze het niet gered. Verliezen doet altijd pijn, maar in hun geval zeker. Nu is het aan mij om de familie-eer hoog te houden in Rio. Ik ga er alles aan doen, een karaktereigenschap die in de familie zit. We zijn alledrie doorzetters.

Voorlopig telt alleen even Ajax. We willen ontzettend graag kampioen worden, en ik heb het gevoel dat het ons gaat lukken. De competitie is van een hoog niveau, en de concurrentie sterk. Maar wij zijn dat ook. Een kampioenschap zit erin. We hebben een prima team, dat bovendien goed op elkaar is afgestemd.