Te nuchter om te gaan zweven

Te nuchter om te gaan zweven

Zo sta je als centrale verdediger van Jong Ajax tegenover het gerenenommeerde aanvalsduo Darryl van Mieghem en Terell Ondaan van Telstar, een paar maanden later kun je zomaar het shirt van Oranje dragen en moet je opboksen tegen ene Radamel Falcao. Het verhaal van Joël Veltman illustreert weer eens hoe snel een ster kan rijzen in het voetbal. De 21-jarige verdediger heeft zich in korte tijd opgewerkt tot een vaste kracht in Ajax 1. Ook is hij inmiddels international. 'Het komt er nu gewoon uit. Punt.'

Een onomstreden basisplaats bij Ajax en een debuut in Oranje, en dat allemaal op je 21ste. Het is jonge voetballers wel bij minder naar het hoofd gestegen, maar dat geldt zeker niet voor Joël Veltman. Laat hem aan het woord en al snel valt het woord 'nuchter'. ,,Ik kom uit een heel rustig gezin. Mijn ouders zijn heel nuchtere mensen die altijd met beide benen op de grond blijven en op wie ik altijd terug kan vallen. Mede dankzij hen heb ik niet zo snel de neiging om te gaan zweven."

Veltman is een kind van de IJmond. Hij groeide op in de streek van de vis en het staal, bij de haven van IJmuiden en de fabrieken van Corus, tegenwoordig Tata Steel. Zijn vader heeft tegenwoordig een hoge functie bij de voormalige Hoogovens, waarvoor hij veel naar het buitenland reist. Behalve vader is hij ook de eerste trainer én de grootste fan van zijn jongste zoon. ,,Mijn vader begon ooit met de guppentraining, bij VV IJmuiden, maar ook voor andere clubs uit de buurt. Daar liep ik ook tussen. Iedereen op een kluitje, je kent het wel."

Toen hij in IJmuiden bij de D’tjes speelde, waagde Veltman zijn kans tijdens de Talentendagen van Ajax. Hij was destijds een flankspeler, net als zijn vader in diens hoogtijdagen. Maar bij Ajax herkende men kennelijk direct andere kwaliteiten in de jonge aanvaller, want vanaf dag één werd hij in de laatste linie geposteerd. Veltman: ,,Nee, ze hebben daar destijds nooit iets over gezegd, nooit uitgelegd waarom dat was. En ik heb er ook niet naar gevraagd. Ik was helemaal niet bezig met wáár ik speelde, áls ik maar speelde. Ik werd rechtsachter gezet en dat vond ik prima. Ik had het Ajax-logo op mijn borst, wat wil een jonge jongen nou nog meer?"


Hij denkt met plezier terug aan zijn opleidingsjaren, zegt Veltman terwijl zijn blik over de velden van sportpark de Toekomst dwaalt. ,,Als jeugdspeler bij Ajax verkeer je echt in een bevoorrechte positie, dat heb ik altijd beseft. Perfecte faciliteiten, de beste trainers. Maar los daarvan was het ook gewoon een mooie tijd. We kwamen op toernooien door heel Europa, tot in Qatar aan toe. Tot de C’tjes draaide het in mijn beleving puur om genieten van het voetbal, gecombineerd met de drive om steeds beter te willen worden. Pas vanaf de B kwam er ook een zekere druk om de hoek kijken. Zo voelde ik dat, tenminste. Je komt dan in een stadium dat het misschien wel eens iets zou kunnen worden, dat je echt een toekomst als profvoetballer tegemoet gaat. Dat zijn dingen die dan door je hoofd beginnen te spelen."

Een cruciaal hoofdstuk in Veltmans ontwikkeling volgde in de A1, toen de verdediger de voorste kruisband in zijn linkerknie afscheurde. De rust en de mentale kracht die hij nu tentoonspreidt, heeft hij naar eigen zeggen vooral aan die moeilijke periode te danken. ,,Voor die blessure was ik mentaal echt niet sterk, daar kan ik kort over zijn. Maar als je maandenlang, bijna een jaar, vrijwel uitsluitend op jezelf bent aangewezen, dan doet dat iets met je. Dan laat je geen twijfels meer toe. Zo’n proces kun je niet trainen, je kunt het niet in scène zetten. Je moet het voelen. Een gescheurde kruisband is en blijft een heel nare blessure en fysiek word je er natuurlijk niet beter van, maar ik heb al vaker gekscherend gezegd dat ik iedere voetballer zo’n blessure zou gunnen. Vanwege het mentale aspect."

Begin dit seizoen kreeg hij in de competitieouverture van Jong Ajax tegen Telstar een tik op zijn andere knie en hoewel het herstel dit keer ‘slechts’ twee maanden duurde, baalde Veltman nu in zekere zin meer dan bij zijn eerdere knieblessure. ,,Vanwege het perspectief dat er nu was. Destijds was ik basisspeler in de A1. Oké, daar komen ook best wat mensen kijken, maar dat is nog niet het hoogste podium en je hebt ook nog niet het idee dat je volgende week een kans krijgt in het eerste. Dat was nu natuurlijk heel anders. Het was al zeker dat Toby Alderweireld weg zou gaan. Ik was het seizoen ervoor tweede keus geweest en wilde nu de strijd aangaan met Mike van der Hoorn om de plek van Toby op te vullen. En dan raak je geblesseerd en kun je niets laten zien."

Aanvankelijk moest Veltman machteloos toekijken hoe Stefano Denswil zijn kans greep als jonge secondant van centrumverdediger Niklas Moisander, maar balen van de sterke optredens van zijn maatje uit Jong Ajax deed hij nooit. ,,Daar kennen we elkaar te goed voor. De gunfactor overheerste." De opluchting en tevredenheid nu Veltman zich de laatste weken alsnog heeft opgewerkt tot basisspeler bij Ajax en zelfs international van het Nederlands elftal zijn uiteraard groot. ,,Ik ben wel blij dat het er nu alsnog een beetje uitkomt", zegt hij, om zijn eigen bescheidenheid direct te corrigeren. ,,Nou ja, niet een beetje, het komt er nu gewoon uit. Punt."

Tekst: Ajax.nl/Maarten Dekker
Foto's: Ajax.nl/Louis van de Vuurst