'Team heeft gelijk van trainer bewezen'

'Team heeft gelijk van trainer bewezen'

In de eerste weken van dit seizoen was hij de opvallendste schakel in het team van trainer Frank de Boer: Thulani Serero. Een rode kaart in de uitwedstrijd tegen Heerenveen en een slepende liesblessure gooiden roet in het eten voor de net 23-jarige Zuid-Afrikaan. Toch zal een nieuwe landstitel ook de verdienste zijn van de man die van ver moest komen: uit het harde leven in de getto’s van Soweto, uit de bittere armoede.

Wanneer Siem de Jong binnenkort hopelijk Ajax’ derde opeenvolgende kampioensschaal in ontvangst mag nemen, zal dat niet alleen de beloning vormen voor de vaste kern van basisspelers die de afgelopen maanden de macht in de Eredivisie weer naar zich toetrok, en van trainer Frank de Boer en diens technische en medische staf. Het zal evenzeer de verdienste zijn van vele anderen, zoals bijvoorbeeld van de hoofdpersoon in dit verhaal, Thulani Caleeb Serero.

Begin september vorig jaar eiste Serero ook de hoofdrol op. Zowel in positieve als in negatieve zin. De Zuid-Afrikaan opende die dag in de uitwedstrijd tegen Heerenveen de score en tekende vlak na rust ook voor Ajax’ tweede treffer. Amper vijf minuten later probeerde hij een dreigende uitbraak van de thuisploeg te voorkomen met een tackle op Filip Djuricic, maar dat mislukte faliekant. Serero miste de bal en gleed de Servische Heerenvener met twee benen onderuit. Een schorsing en drie weken verder keerde Serero in de uitwedstrijd tegen ADO Den Haag terug in het team, maar dat zou een korte rentree blijken. Al na twintig minuten moest de toenmalig topscorer van Ajax zich laten wisselen vanwege een liesblessure. Het herstel zou vier maanden vergen en zoals het vaker gaat in zo’n geval: in die periode grepen anderen hun kans.

In de bekerwedstrijd tegen AZ mocht Serero onlangs weer eens in de basis starten. In de bekerwedstrijd tegen AZ mocht Serero onlangs weer eens in de basis starten.

Sinds hij weer fit is en in februari terugkeerde van het toernooi om de Afrika Cup, moet Serero het daarom doen met reservebeurten bij het eerste en wedstrijden met Jong Ajax. ,,Natuurlijk zou ik het graag anders zien, maar het team heeft de afgelopen maanden het gelijk van de trainer bewezen. Het enige wat nu telt, is dat we kampioen worden. Ja, die titel zal ook een beetje van mij zijn, zo zal ik het wel ervaren. Ondanks het feit dat ik uiteindelijk niet zo veel gespeeld heb als ik zou willen, heb ik wel echt het gevoel dat ik een substantiële bijdrage heb geleverd.”

Serero hoopt komend seizoen op vergelijkbare wijze te beginnen als het huidige, met dien verstande dat hij de lijn vervolgens wél een heel seizoen wil doortrekken. Veel zal afhangen van zijn fitheid. ,,Mijn eerste seizoen hier is leerzaam geweest, al was dat op een andere manier dan ik had gewild”, zegt hij, in zachte zinnetjes Engels. ,,Ik heb toen eigenlijk het hele jaar gekwakkeld, omdat ik te veel wilde, te hard trainde, zonder naar mijn lichaam te luisteren en te snel weer wilde voetballen. Ik had het rustiger moeten opbouwen, dat zie ik nu wel in. Maar als jonge speler heb je nog geen vergelijkingsmateriaal. Je kunt niet putten uit je eigen ervaringen. Dat probeer ik nu te doen. Dat het aan het begin van dit seizoen zo goed ging, komt vooral doordat ik geleerd heb van het seizoen daarvoor.”

Natuurlijk, het scheelt ook dat hij heeft kunnen wennen aan het leven in Europa, aan het voetballer-zijn in Amsterdam. Het contrast met ‘thuis’ is groot. Serero werd geboren in 1990, een paar maanden nadat Nelson Mandela was vrijgelaten uit zijn cel op Robbeneiland en Zuid-Afrika langzaam een ander land begon te worden. Onder moeilijke omstandigheden groeide hij op in Soweto, de South Western Townships bij Johannesburg. De bittere armoede om hem heen, het geweld op straat: Serero werd erdoor gehard. ,,Ik ben een jongen uit het getto”, zo verwoordt hij zijn afkomst, niet zonder trots. ,,We voetbalden op straat. Veel meer was er niet te doen.”

Hij leerde in die tijd belangrijke lessen, zegt Serero. ,,Ze zeggen altijd dat de sterksten overleven. Maar in Soweto is dat niet per se zo. Daar moet je vooral slim zijn en de juiste beslissingen nemen. Er zijn veel verleidingen, fouten die je als klein ventje kunt maken en die je leven tekenen. Ik ben genoeg vrienden kwijtgeraakt aan de criminaliteit, aan de drugs vooral. Dat ik daar zelf buiten ben gebleven, kwam vooral doordat ik bang was voor mijn ouders, die waren heel streng. Ik kon als kind best stout zijn, maar ik wist wat er thuis op me te wachten stond als ik echt in de fout zou gaan. Dat heeft me erdoorheen geholpen. Dat, plus het voetballen.”

Dat voetballen heeft hem na een aantal succesvolle jaren bij Ajax Cape Town inmiddels in Europa gebracht. Hij was er aan toe, aan een vervolgstap in zijn carrière, aan voetballen op een hoger niveau. ,,In Zuid-Afrika had ik alle individuele prijzen gewonnen die er als voetballer te winnen zijn. Talent van het jaar, speler van het jaar, noem maar op. Kampioen worden met je team, dat zou dan de enige reden kunnen zijn om nog te blijven. Maar hoewel voetbal natuurlijk een teamsport is, moet je als voetballer op sommige momenten ook voor jezelf durven kiezen.”

Tekst: Ajax.nl/Maarten Dekker
Foto's: Pro Shots