Vermaelen belichaamt de eenzaam revaliderende Ajacied

Vermaelen belichaamt de eenzaam revaliderende Ajacied

Begeleid door een fluitende fysiotherapeut werkte Thomas Vermaelen donderdagochtend, in de druilerige regen, aan zijn herstel. De Belg hield aan de thuiswedstrijd tegen NEC een blessure aan zijn linkerenkel over. Schieten is nog steeds pijnlijk. Desondanks hoopt Vermaelen zondag pijnvrij mee te kunnen doen tegen FC Twente. ,,Het kan zo zijn dat ik in een dag tijd weer met de groep mee kan doen'', steekt Vermaelen zichzelf een hart onder de riem.

Vermaelen beeldt de eenzaamheid van de revaliderende speler perfect uit. Met dank aan het druilerige, grijze weer, de toeschouwers die van achter de afrastering slechts oog lijken te hebben voor de grote groep ‘fitte’ Ajacieden plus de rondes die fysio Frank van Deursen zijn 'patiënt' over het veld laat lopen. Het kunstgrasveld lijkt plots immens groot als slechts een Ajacied daar moederziel alleen overheen draaft. Van Deursen probeert zijn pupil met een kwinkslag of een vrolijk gefloten deuntje wat op te vrolijken. De aanmoedigingen zijn niet van de lucht. Terwijl de Belg enkele ballen op het doel afvuurt, wordt hij uitvoerig gecomplimenteerd. Een bal verdwijnt hard en droog in de benedenhoek.

,,Revalideren is minder leuk, maar voor jezelf gewoon nodig'', zegt Vermaelen, ondertussen een blik werpend op zijn fitte collega-Ajacieden: ,,Wie geblesseerd is geweest, zal altijd harder moeten werken dan de rest.''

Witte pylonen zijn stille getuigen van het loopparcours waarop Vermaelen luttele minuten eerder nog een vermoeide indruk wekte. Hoorbaar zwaar ademend ('Dat heb ik altijd gehad na inspanning') werkt de Ajacied aan zijn wendbaarheid. Kappen, draaien en schieten; onder leiding van Van Deursen lijkt een nuttige en gerichte keuze te zijn gemaakt uit de klassieke voetbalmethode van Wiel Coerver. Alles om de gekwetste enkel - resultaat van een tackle op de massieve Romano Denneboom - van een moderne Ajacied te beproeven.

,,Ik ga er nu eenmaal altijd hard in, dat zit in mijn spel'', beschouwt Vermaelen zijn persoonlijke kwaliteiten als defensiespecialist. ,,Terugdeinzen past niet bij mij. Als ik er niet fors in ga, loop ik juist een blessure op, denk ik maar. Daarom kijk ik ook graag naar Italiaanse verdedigers. Mannen als Nesta of Materazzi kunnen fraai duelleren. Als we straks in de Champions League tegen Inter spelen, kom ik de laatste wellicht wel tegen. Tijdens een corner bijvoorbeeld.''

Hoe treurig de weersomstandigheden ook; er is ook tijd voor een lach op het kunstgrasveld. Begeleid door het onvermijdelijke gejoel en gekrakeel vanuit de spelersgroep, krijgt Vermaelen de leiding van Van Deursen in handen gespeeld. Bedenk zelf een oefening, luidt de opdracht van de fysio. De Belg legt zes ballen op de zestien, waarna het doelnet opnieuw krachtig wordt geteisterd.

,,Oefeningen waarmee ik aan kan zetten en schieten'', legt Vermaelen het idee achter ‘zijn’ oefening uit. ,,Waarom zes ballen op de zestien? Het hadden er net zo goed acht kunnen zijn.’’ Lachend: ,,Er waren toevallig zes ballen voorhanden. Het leek me wel een goede revalidatieoefening. Al schuilt in mij geen toekomstige fysio of zo. Maar Frank had wel toevallig genoeg precies dezelfde oefening in gedachten.''