Vijf klassieke Klassiekers

Vijf klassieke Klassiekers

Veel duels tussen Ajax en Feyenoord gingen de boeken in als gedenkwaardig. Zoals de vijf Klassiekers hieronder. Stuk voor stuk om een andere reden.

Ajax – Feyenoord, 26 mei 1960 (5-1)

Alle 34 competitiewedstrijden van het seizoen 1959-1960 speelde hij. Maar kampioen werd Ajax uitgerekend zonder de trefzekere aanvaller Cees Groot. Vanwege een blessure moest Groot de met 5-1 gewonnen beslissingswedstrijd tegen Feyenoord missen. ,,Dat deed hem pijn’’, aldus zijn voormalig ploeggenoot en broer Henk, die wel meedeed in het reuzengevecht. ,,Hij vond het verschrikkelijk dat hij er niet bij kon zijn op het allesbeslissende moment. Gelukkig deed zijn vervanger Wim Bleijenberg het fantastisch. Die maakte er drie.’’

Desondanks was het seizoen 1959-1960 zonder twijfel het jaar van de gebroeders Groot. Het was hun eerste seizoen voor Ajax, maar van acclimatiseren is nooit sprake geweest. Henk scoorde 38 keer, terwijl wijlen Cees er 29 maakte. ,,Het was een geweldig seizoen voor ons’’, zegt Henk. ,,We hadden niet verwacht dat we er zoveel zouden maken. Maar aan de andere kant scoorden we bij onze oude club Stormvogels ook vaak. Onze scoringsdrift zat er van jongs af aan in. Mijn specialisme was koppen. Volgens onze Joegoslavische medespeler Velibor Vasovic kon ik dat als een van de allerbeste. Alleen de Duitser Uwe Seeler was beter, vond hij.’’

Wim Bleijenberg (rechts) bewaart goede herinneringen aan de Ajax - Feyenoord van 1960. Wim Bleijenberg (rechts) bewaart goede herinneringen aan de Ajax - Feyenoord van 1960.

Ajax – Feyenoord, 10 maart 1968 (1-0)

Het seizoen 1967-1968 was er een waarin Ajax voor de derde maal op rij landskampioen werd. Maar net als de afgelopen twee jaargangen wisten de Amsterdammers de andere titelgegadigden pas in de slotrondes van het seizoen te achterhalen. Die inhaalslag begon uitgerekend met een 1-0 overwinning op de grootste concurrent, Feyenoord, dat toen nog bovenaan stond.

Het betrof een Klassieker die eerder werd gestaakt vanwege de mist. En dat was geen overbodige maatregel, want Ajax-doelman Gert Bals zag geen hand voor ogen. De inhaalwedstrijd - zowel letterlijk als figuurlijk – gold als het duel van het jaar. Ging Ajax aanhaken of zou Feyenoord de titelstrijd definitief beslissen? Dat was de vraag. Het eerste gebeurde, dankzij een doelpunt van Ruud Suurendonk. Zijn treffer bracht Ajax op koers voor het uiteindelijke kampioenschap.

Ajax – Feyenoord, 27 mei 1971 (1-3)

Het is 27 mei 1971 als het merendeel van de 65.000 toeschouwers in het Olympisch Stadion zijn adem inhoudt. Zojuist zagen zij iets wat volledig aan de scheidsrechter voorbijging: een brute aanslag op Johan Neeskens, door een collega van Feyenoord. Met zijn handen voor zijn gezicht ligt de Ajacied op het gras, kermend van de pijn. De dader doet alsof zijn neus bloedt en wandelt op zijn gemak bij hem vandaan. Ongenaakbaar en klaar om zich weer met het spel te bemoeien.

Willem van Hanegem kon het als geen ander, bikkelhard en vernuftig als hij was. Tegenwoordig zouden camera’s hem betrappen, maar in die tijd kwam de Kromme ermee weg. Verwerpelijk of niet, zijn elleboogstoot aan het adres van Neeskens typeerde de bewuste Klassieker in het seizoen 1970-1971. Dat Feyenoord met 3-1 won, dankte het aan de vechtlust die het toonde. Ajax stond bij rust met 1-0 voor, maar in het tweede bedrijf knokten de Rotterdammers zich naar de winst. Het was zoals een landelijke dagblad een dag later kopte: karakter knakte klasse.

Johan Neeskens ligt op de grond na een elleboogstoot van Willem van Hanegem (Ajax - Feyenoord, 27 mei 1971). Johan Neeskens ligt op de grond na een elleboogstoot van Willem van Hanegem (Ajax - Feyenoord, 27 mei 1971).

Ajax – Feyenoord, 7 november 1971 (2-1)

Een wereldpot. Zo omschrijft Ajax’ fotoarchivaris Hennie Schuurman de eerste Klassieker van 1971-1972, het gouden seizoen van Ajax. Hij herinnert zich de wedstrijd als de dag van gisteren. Van de haast ontelbare keren dat hij Ajax heeft zien voetballen, is dit een van de beste duels geweest, zegt hij. ,,Een echte titanenstrijd. Ajax speelde beresterk, maar Feyenoord ook. Het was geweldig mooi. Blij dat ik erbij was.’’

Net als in de uitwedstrijd later dat seizoen (1-5) ging Ajax met de zege aan de haal. In Amsterdam werd het 2-1, dankzij treffers van Sjaak Swart en een eigen doelpunt van Rinus Israel, die ook het doelpunt voor Feyenoord van zijn rekening nam. Het was mede aan deze twee overwinningen te danken dat Ajax een gouden jaar beleefde. Naast de landstitel veroverden de Ajacieden ook het Europees kampioenschap en de nationale beker.

Ajax – Feyenoord, 1 november 1975 (6-0)

In zijn biografie wordt hij een vergeten topscorer genoemd. Maar sommige doelpunten van Ruud Geels zijn om nooit meer te vergeten. Zoals zijn treffers in de Klassieker van 1 november 1975, waarin Ajax Feyenoord met maar liefst 6-0 versloeg. Geels, ooit een kopsterke midvoor met de sprongkracht van een antilope, maakte er vijf die bewuste middag in het Olympisch Stadion. De een nog mooier dan de ander.

De Haarlemmer spreekt van een gedenkwaardige wedstrijd. Misschien wel de mooiste. ,,Vijf keer scoren tegen Feyenoord, voor het oog van 65.000 mensen, dat is geweldig. Maar wat denk je, ik maakte nog een zesde goal. Alleen die werd afgekeurd. Daar heb ik de pest over in gehad.’’
Een van zijn vijf treffers, een snoeiharde kopbal, werd aan het einde van het seizoen bekroond tot doelpunt van het jaar. Geels herinnert zich de goal nog goed. Van de puntgave voorzet van Gerrie Mühren tot het moment dat de bal als een komeet achter Feyenoord-doelman Eddie Treijtel insloeg. ,,Toen ik de bal raakte, zweefde ik als een vliegtuig boven Willem van Hanegem, zo hoog kwam ik. Hij was kansloos in het duel. Achteraf zei hij dat het leek alsof ik uit de lichtmasten was gevallen. Mooi, hè?’’

Tekst: Ajax.nl/Fabian van der Poll
Foto's: Ajax Archief

Ruud Geels scoorde liefst vijf keer tijdens Ajax - Feyenoord op 1 november 1975. Ruud Geels scoorde liefst vijf keer tijdens Ajax - Feyenoord op 1 november 1975.