Alberto Garrido Martinez (49 jaar) en Juanvi Peinado Fernández (53 jaar) zijn sinds dit seizoen de assistenten van trainer Míchel Sánchez. De sympathieke Spanjaarden vallen op tijdens het trainingskamp in Garderen. Enerzijds vanwege hun enorme fanatisme en bak aan energie langs de lijn, maar ook vanwege de glimlach en vriendelijkheid binnen en buiten het veld. Wij zochten ze op.
Alberto, hoe zou je jezelf omschrijven?
"Dat is heel eenvoudig. Ik ben iemand die het fijn vindt om vrienden dichtbij zich te hebben en ben niet iemand die snel van baan verandert. Kijk naar mijn tijd bij Real Madrid. Maar ik switch ook niet vaak van auto; alleen als die kapotgaat, koop ik een nieuwe. Ik ben ook al 25 jaar getrouwd met dezelfde vrouw. Daarnaast ben ik ook niet vaak verhuisd, behalve wanneer dat voor mijn werk nodig was. Kortom: ik ben een rustig persoon, heb mijn dierbaren graag om mij heen en heb een enorme passie voor mijn vak."
Hoe is dat op het veld?
"Dat is wel anders. Op het veld zorgt die passie ervoor dat een andere kant van mij naar boven komt. Daar ben ik emotioneler. Ik beleef alles veel intenser, soms zelfs impulsiever dan in de rest van mijn leven."
Wat is jouw band met Michel?
"We speelden samen in onze jonge jaren, gingen naar dezelfde school en zaten zelfs een jaar lang in dezelfde klas. We gingen samen naar de trainingen van Rayo Vallecano. Het voelt een beetje alsof de cirkel nu rond is. Ik heb hem altijd bewonderd."
Juanvi, hoe zou je jezelf omschrijven?
"Waar ik ook werk, ik probeer iedereen te helpen: nieuwe inzichten te geven en hulpmiddelen aan te reiken. Niet per se om ze te verbeteren, dat zou misschien te ambitieus klinken, maar om ze meer middelen en perspectieven te bieden zodat ze zich zo goed mogelijk kunnen ontwikkelen. Dat is mijn grootste wens: dat mensen over vele jaren, wanneer wij misschien niet meer bij deze club zijn, kunnen zeggen dat we de spelers zoveel mogelijk hebben geholpen om het maximale uit zichzelf te halen."
Hoe wil je dat de spelers jou zien?
"Als iemand die ze wil helpen. Voor mij draait dit vak volledig om helpen. Een trainer moet spelers helpen om hun hoogste niveau te bereiken. Zo zie ik mijn rol. Ik ben iemand die naast de speler loopt, die voortdurend probeert zijn visie te delen, hem helpt dingen te verbeteren en hem ondersteunt wanneer het minder goed gaat."
"Als een speler moeilijke momenten doormaakt, wil ik naast hem staan en hem weer overeind helpen. Dat is voor mij het allerbelangrijkste: dat spelers mij zien als iemand die hen echt wil helpen."
Lees hier het hele verhaal