'Ik kan mijn ouders niet genoeg bedanken'

'Ik kan mijn ouders niet genoeg bedanken'

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een blog voor Ajax.nl. Davy Klaassen, Vaclav Cerny, Merel van Dongen en Joël Veltman wisselen elkaar telkens af. Ditmaal is het de beurt aan Merel van Dongen.

De eerste dag van december zit er alweer bijna op. Wat kan de tijd toch hard gaan! Voor mijn gevoel was het gisteren pas begin november, en niet eens zo heel lang geleden nog zomer. Maar dan ineens is het december, regent het pijpenstelen, en kan ik door de kou niet meer in mijn t-shirt trainen. Maar ondanks de kou en de donkere dagen is december ook een heel warme maand. Eentje waarin er meer tijd is voor familie en vrienden.

Het hele land door
Ik wil liever geen mierzoete december-blog schrijven, maar ga ondertussen toch proberen te omschrijven hoe belangrijk familie eigenlijk wel niet is als topsporter en speelster van Ajax. Allereerst kun je je voorstellen dat mijn twee super sportieve zussen en ik altijd en overal heen gereden moesten worden toen we nog wat jonger waren. De ritjes gingen heel het land door: van Zeist tot Groningen en van Maastricht tot Amsterdam. Na de wedstrijd was het soms zo gezellig dat het douchen en omkleden weleens een uur kon duren terwijl mijn ouders dan in de kantine aan het wachten waren, waarna ik me vervolgens doodschaamde dat ik het weer zover had laten komen.

Ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat ik zonder mijn vader en moeder niet gekomen was waar ik nu sta. En dat is niet alleen maar vanwege dat geweldige taxi-bedrijf van mijn ouders. Toen ik ouder werd en ging spelen voor jeugdselecties, en meer prestatiegerichte teams, waren mijn ouders er altijd om mij te steunen en dat doen ze nog steeds.

Zenuwen
Soms, en dat zal ik maar eerlijk opbiechten, was ik zo zenuwachtig dat mijn moeder en ik een rondje door Zeist gingen lopen om even uit te waaien voor een selectiewedstrijd van bijvoorbeeld Onder 17. Terug in de auto naar huis lachten we dan altijd om het feit dat ik me weer eens onnodig druk had gemaakt. Vervolgens belde ik mijn vader om te vertellen hoe het was gegaan. Ik kan ze eigenlijk niet genoeg bedanken voor alles wat ze voor mij doen.

En nu is het december en staan we met de Ajax Vrouwen bovenaan in de Eredivisie. We spelen nog tegen Heerenveen en PEC Zwolle en hoe mooi zou het zijn als wij als koploper de winterstop in gaan? Ons team doet daar in elk geval alles aan. Krachttraining, teammeetings en veldtrainingen houden ons scherp, zodat we aan het einde van de rit wellicht die schaal in onze handen hebben. En als wij dan ooit de schaal mogen dragen, zullen wij dat met al onze dierbaren vieren. Dan weten zij net zo goed als wij dat die ook een piepklein beetje van hen is. Tot zover mijn zoete decemberwoorden, en tot volgend jaar!