‘Blij dat Ajax mij langer wil houden’

‘Blij dat Ajax mij langer wil houden’

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een blog voor Ajax.nl. Davy Klaassen, Vaclav Cerny, Merel van Dongen en Joël Veltman wisselen elkaar telkens af. Ditmaal is het de beurt aan Vaclav Cerny.

Wat gaat de tijd snel! De vorige keer dat ik jullie hier over mijn leven bij Ajax vertelde, was ik net geblesseerd geraakt. Tijdens die periode, een paar dagen na mijn vorige blog, tekende ik een nieuw contract bij Ajax. Dat was een heel mooi moment. Ik ben erg blij dat Ajax nog een keer wil verlengen met mij. Daarom was er helemaal geen twijfel om dat te doen. Niet bij mijn zaakwaarnemer, niet bij mijn ouders en niet bij mij. Het is gewoon echt hartstikke leuk dat de club mij zo lang mogelijk wil hebben. Het is nog leuker dat Abdelhak Nouri en Donny van de Beek op dezelfde dag ook een contract tekenden met dezelfde looptijd. Het voelde een beetje als een soort verjaardagscadeau voor mijn achttiende verjaardag. Het was een positieve gebeurtenis tijdens een negatieve periode, want ik ben bijna een maand geblesseerd geweest.

Voorbij gevlogen
Hoewel dat voor mij persoonlijk een vreselijke tijd was, is die wel voorbij gevlogen. Dat ik er met een week weer zou staan, was een droom voor mij. Het duurde wel wat langer. Toch gingen deze vier weken ook wel snel. Ik heb veel en hard getraind en vorige week mocht ik met Jong Ajax al wat minuutjes maken en afgelopen donderdag heb ik met Ajax 1 een helft meegespeeld in het oefenduel met Almere City. Ik mis het ritme. Iedereen zegt dat dat normaal is en dat ik niet naar het spel moet kijken, alleen naar het feit dat ik fit ben. Heel lekker ging het niet. Natuurlijk waren er wel positieve dingen; vijftig procent ging goed, vijftig niet. Dat wil ik nooit, ook niet als ik geblesseerd ben. Nu heb ik helemaal geen last meer van mijn heup. Af en toe is het een beetje stijf. Maar dat is normaal omdat ik nu weer volle bak train.

Voetbalschoenen
Mijn dagen zagen er als geblesseerde speler wel anders uit dan normaal. Ik trainde twee keer per dag. Behalve als het heel zwaar was, dan één keer. Dat betekende dat ik vroeg op de club was, ging eten en naar de gym ging. Daarna lunchen en weer terug naar de gym. Pas in het laatste stukje van de revalidatie mocht ik met de fysio naar het veld. Het was zo lekker om weer voetbalschoenen aan te hebben.

Ik bel elke dag even naar huis, dus ook toen ik geblesseerd was. Wij hadden het uiteraard over de blessure, want het is geen lekker gevoel om niet te voetballen. Mijn vader zei dat als ik geblesseerd ben, ik mijn best moet doen om snel en sterker terug te komen. Nu voel ik me goed en ben ik qua fysiek ook een beetje sterker geworden. Ook mentaal ben ik sterker, want het is het moeilijkste voor een voetballer om toe te kijken. Dat heb ik wel gedaan. Toen de A1 tegen Schalke ’04 moest, ben ik wezen kijken. Ik probeerde positief te zijn en de jongens te steunen. Meer kon ik niet doen. Thuis heb ik via Ajax TV gekeken naar de uitwedstrijd in Moskou. Ik hoop dat ik de thuiswedstrijd tegen Moskou mee mag doen.

Tsjechië onder 21
Ook heb ik wedstrijden van het nationale team van Tsjechië onder de 21 moeten missen. Dat vond ik heel erg jammer. Ik stond in contact met de trainer, maar heb gezegd dat hij met de dokter bij Ajax moest bellen. Als je als achttienjarige met onder 21 mag spelen, wil je namelijk altijd! Ik wilde dus heen, maar wilde ook bij Ajax blijven. Dat laatste was natuurlijk veel verstandiger. Afgelopen donderdag speelde mijn team de belangrijke wedstrijd tegen België. Als we zouden winnen, zouden we bovenaan in de poule komen. Dat lukte, Tsjechië won met  1-0. Nu richt ik mij vandaag op de wedstrijd van Jong Ajax bij Southampton.  Wat er daarna gebeurt, zie ik vanzelf.