'Met mijn vuist op tafel slaan? Nee, dat is niet mijn stijl'

'Met mijn vuist op tafel slaan? Nee, dat is niet mijn stijl'

Hij kende veel gloriemomenten onder de lat bij Ajax, Manchester United en in Oranje. Maar op sterallures zal je Edwin van der Sar (1970) nooit betrappen. Geheel op zijn manier, weloverwogen en doelgericht sluit hij in de rubriek Mijn Wereld het jaar 2016 af. ,,Ik hoop dat in het nieuwe jaar mensen hun stabiliteit en respect voor elkaar terugvinden.’’

Gereserveerd
,,Inderdaad. Ik ben van nature vrij gereserveerd en houd de dingen graag voor mezelf. Wellicht is het een soort van bescherming. De voetballerij is geen zacht wereldje. Daar moet je rekening mee houden. Je weet dat er kritiek komt wanneer je op professioneel niveau gaat voetballen. Ook in mijn huidige positie als algemeen directeur ben ik me daarvan bewust. Maar meestal laat ik het van mijn schouders afglijden. Ik lig er niet echt wakker van.’’

‘Wordt het wat met deze lange slungel?’, dat voelde ik ze denken'

,,Goed, iedereen heeft natuurlijk graag dat er positief over je wordt gesproken. Positieve berichten, maar ook negatieve geluiden, ik heb ze beide gehoord. Toen ik bij Ajax begon te voetballen werd ik een beetje met argwaan bekeken. ‘Wordt het wat met deze lange slungel?’, dat voelde ik ze denken. Langzamerhand kon ik het wantrouwen wegnemen en het vertrouwen van de club en supporters winnen.’’

Angsten
,,Die toon ik niet graag. In de voetbalwereld is het nu eenmaal belangrijk om sterk te zijn. Je moet de tegenstander niet laten denken dat er iets te halen valt. In geen enkel opzicht. Het gevoel onaantastbaar te zijn is mooi en dat probeer ik altijd te bewerkstelligen. Als keeper, maar ook nu in mijn huidige functie.’’

,,In zekere zin is dat wel een façade. Elk mens kent angsten en is kwetsbaar. Desalniettemin ben ik een stabiel persoon en ben ik zoals ik ben. In het bijzijn van familie en vrienden ben ik dezelfde persoon als op de werkvloer. Het enige verschil is dat ik bij hen de meest ontspannen versie ben van mezelf. Dat heeft met vertrouwen te maken.’’


Vaderschap

,,Ik heb het altijd druk, maar voor Joe (18) en Lynn (16) probeer ik er altijd te zijn. Tijdens mijn profcarrière was ik veel weg. Ik koesterde de momenten waarop ik Joe en Lynn uit school kon halen, boekjes kon voorlezen en voetballen in de tuin.’’

‘Op mijn achttiende was ik alleen op het Drielandenpunt geweest’

,,We hebben met zijn vieren veel mooie plekken op de wereld gezien. Australië, Amerika, Thailand. Ik probeer mijn kinderen daarmee ook andere perspectieven mee te geven. Niet alleen de vijfsterrenhotels of villa’s in de zon. Ik ga ook graag met ze kanovaren, kampvuurtjes maken en op een matje in de open lucht slapen met een sterrenhemel als dekbed. Gelukkig worden van kleine dingen en de wereld ontdekken; dat is wat ik mijn kinderen wil meegeven. Op mijn achttiende was ik op het Drielandenpunt geweest en dat was het eigenlijk wel. Misschien moet ik mijn kinderen daar ook eens mee naartoe nemen, haha!’’

Publiek eigendom
,,Ik ben ontzettend trots op hoe Joe en Lynn zich konden aanpassen aan het leven en de omgeving die steeds veranderde. Dat ze een bekende vader hebben is heus niet altijd makkelijk geweest. Lekker met zijn allen naar een pretpark was bijvoorbeeld al lastig. Buitenshuis zijn we nooit met zijn viertjes, maar ben ik publiek eigendom. Maar mijn vrouw Annemarie en de kinderen zijn ijzersterk en hebben zich daar altijd doorheen geslagen. Als ik thuis ben, ben ik van mijn gezin. Dan ben ik de gekke vader die graag kliert en klooit. Een potje worstelen met Joe. Als Lynn er dan ook op duikt, dan moet ik mijn verlies wel eens nemen.’’

Klankbord
,,Annemarie is mijn klankbord. Na een lange dag nemen we soms even de tijd om alles door te nemen. Ze weet wat er bij Ajax speelt, dus ik kan uitstekend met haar overleggen hoe de zaken ervoor staan. We toetsen graag onze gedachtes bij elkaar. Annemarie brengt regelmatig nieuwe inzichten en zet me echt aan het denken. Dat is mooi. Ze is altijd positief-kritisch.’’

Foundation
,,In 2009 kreeg Annemarie een hersenbloeding. Dat was vreselijk. Het hele traject naar herstel heb ik met haar meegemaakt. In die periode zagen we beiden dingen die echt beter konden. Die gebreken konden we destijds oplossen, maar helaas geldt dat niet voor iedereen die dit meemaakt. Vanuit die gedachte besloten we de Edwin van der Sar Foundation op te richten. Met de foundation proberen we het verschil te maken voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Het werk voor de stichting wordt hoofdzakelijk gedaan door mijn vrouw en haar team. Ik denk vooral veel mee en probeer te helpen waar ik kan.''

Optimistisch
,,Ja, in zekere zin ben ik dat wel. Ik ben vooral een rustig mens. Ik ben overigens best in voor geintjes hoor. Al is het maar om het ijs te breken op sommige momenten. Ik motiveer graag en stel anderen graag op hun gemak.''

,,Met mijn vuist op tafel slaan? Nee, dat is niet mijn stijl. Ik kijk graag naar een organisatie als team. Als je wint, wint de hele organisatie. Hetzelfde geldt voor verlies. Cohesie is heel belangrijk. Binnen Ajax voel ik me meer de aanvoerder dan een directielid.’’

2017
,,Ik hoop dat de brandhaarden in de wereld in het nieuwe jaar zullen doven. Dat de mensen hun stabiliteit en respect voor elkaar weer terugvinden. Op elk niveau. Koester de mooie dingen en ben er voor anderen. Bovendien wens ik alle supporters en Ajacieden een prachtig, gezond en succesvol 2017.’’

Tekst: Ajax.nl/Lisa Hartog
Foto's: Ajax.nl/Gerard van Hees