'Soms ben je de held, soms ben je het haasje'

'Soms ben je de held, soms ben je het haasje'

Op 11 juli 2013 zette Mike van der Hoorn een krabbel onder zijn Ajax-contract. Tweeënhalf jaar later heeft de 23-jarige verdediger na een moeilijke periode een basisplaats bemachtigd en draagt hij zijn steentje bij aan de titeljacht. Maar alleen doet hij het niet. ,,Ik denk dat een goede familieband voor elke professionele sporter essentieel is."

Luisterend oor
,,Ik ben best gesloten eigenlijk. Wat er in me omgaat  en wat ik denk deel ik niet zo snel. Mijn vriendin klaagt daar wel eens over. Maar ja, dat geslotene zit gewoon in mijn aard denk ik. Ik ben meer een luisteraar. Ja, in plaats van een goede prater bied ik een goed luisterend oor.''

Familie
,,Hoewel ik geen prater ben, kan ik het beste mijn ei kwijt bij m’n familie. Ik denk dat een goede familieband voor elke professionele sporter essentieel is. Ik kom uit een heel hecht gezin waar eigenlijk nooit problemen waren. Mijn ouders zijn nog bij elkaar en ik heb een goede band met mijn twee jongere zusjes. We zijn een nuchter stelletje bij elkaar. Ik heb altijd geleerd om mensen te behandelen op een manier waarop ik zelf behandeld wil worden. Respect hebben voor anderen, ook al begrijp je elkaar niet. Ik denk dat je met die mentaliteit een heel eind komt.’’

 Zusjes
,,Ik heb twee jongere zusjes van 21 en 18 jaar. Ja, dat was vroeger wel wat thuis. Af en toe was dat best lastig, als enige jongen. Het was meestal echt twee tegen één en als grote broer heb je het meestal gedaan he? Maar ik heb wel geleerd om voor mezelf op te komen hoor, ha ha! Nu zijn die twee kleine zusjes uitgegroeid tot leuke volwassen, down to earth meiden.''

 Vader
,,Ik ben op jonge leeftijd bij FC Utrecht gaan voetballen, waardoor ik een andere jeugd kreeg dan mijn leeftijdsgenoten. Vanuit huis was daar veel ondersteuning en begrip voor. Je leeft toch ineens een heel ander leven. Vooral mijn vader was in die tijd heel belangrijk. Altijd als hij mij, samen met mijn moeder naar het voetbal bracht, zei hij heel ontspannen: ‘Nou, laten we maar weer kijken wat het vandaag wordt!’''

Almere
,,Ik ben geboren in Almere. Mijn ouders wonen er nog steeds. Toen ik op mezelf ging wonen, koos ik zelf ook al gauw voor een fijn huis in Almere. Ik voel me er thuis. Ik zie mijn ouders heel regelmatig, maar ik ben niet zo’n jongen die elke avond bij papa en mama aan de keukentafel zit hoor. Ook toen ik bij Utrecht ging spelen woonde ik in Almere. Daarna vertrok ik naar Ajax, dus hoefde ik ook niet te verhuizen. Ik ben best honkvast.''

Sammy
,,We leerden elkaar kennen op de havo in Almere. We zaten bij elkaar in de klas en kenden elkaar al een tijdje. Bovendien zaten we in dezelfde vriendengroep, dus zagen we elkaar heel vaak. Ik was best een vervelende jongen toen. Een beetje baldadig, altijd aan het klieren. Maar als ik nu terugkijk, was ik me vooral een aan het uitsloven voor haar. Omdat ik destijds een ander vriendinnetje had, duurde het nog vrij lang voordat Sammy en ik iets kregen.

Omdat we elkaar al heel goed kenden en het zo goed zat tussen ons, zijn we redelijk snel gaan samenwonen. Ik had gewoon een heel goed gevoel bij Sammy. Wat ik zo leuk vind aan haar, is dat ze zo nuchter en ontspannen is. Ze is heel eerlijk en steekt haar mening niet onder stoelen of banken. Tja, dat is niet altijd even makkelijk trouwens.

Ze weet altijd precies hoe mijn pet staat. Dat voelt ze gewoon. Na een slechte wedstrijd kan ik heel stil en teruggetrokken zijn. Op dat soort momenten weet ze precies hoe ze met me moet omgaan. Ze laat me in mijn eigen wereld. Het is heel fijn dat ze me daarin begrijpt.''

Snelle wereld
,,Als ik een slechte wedstrijd heb gespeeld, dan wil ik het liefste in mijn bed blijven liggen tot het overwaait. Na zo’n wedstrijd kan ik echt heel erg in mezelf duiken en denken: ‘Shit zeg, hoe heb ik het nou zo kunnen doen.’ Maar ik moet zeggen dat naarmate ik ouder word, ik dingen beter kan accepteren. Ik  kan mijn gedachten nu beter nuanceren. Dat is ook wel nodig in de wereld waarin ik nu leef. De voetbalwereld is nogal opportunistisch. Soms ben je een held en een dag later ben je het haasje. Zo werkt het gewoon. Maar als je een beetje stabiel bent in je kop, dan scheelt dat enorm.''

Op eigen benen
,,Ik woon nu ruim twee jaar samen met Sammy. Thuis ben ik een beetje een lui type eerlijk gezegd. Ik was altijd gewend dat mijn moeder alles voor me regelde. Er werd gekookt, gewassen, noem maar op. Ineens moest ik dat zelf gaan doen. Vrienden zeiden wel eens: ‘Dat gaat je zwaar tegenvallen man!’ Maar gelukkig heb ik een hele lieve vriendin die het een en ander van mijn moeder heeft overgenomen, ha ha. Maar wees eens eerlijk, om dat als jonge jongen opeens helemaal zelf te moeten doen, is best lastig!

Toch sta ik soms echt nog wel in de keuken hoor. Ik heb gister zelfs nog gekookt en dat ging best goed. Een stukje zalm, garnalen, groenten. En ja, stiekem ben ik dan best een beetje trots hoor. Sammy is echt een keukenprinses, dus ik durf nooit zo goed voor haar te koken.''

De club, de stad
,,Ik kom uit Almere,  woon er nog steeds met veel plezier en ben dus een echte ‘Almerenaar.’ Noem je dat eigenlijk zo? Sinds ik bij Ajax voetbal, leer ik Amsterdam steeds beter kennen. Ik ken inmiddels heel wat leuke tentjes waar ik graag binnen stap. Als ik een weekend vrij heb, vind je me meestal wel in Amsterdam. Amsterdam staat voor mij natuurlijk voor Ajax. Ik voetbal hier nu bijna drie jaar en voel me hier steeds meer thuis. De band met de club wordt steeds hechter. Ik heb hier al zoveel interessante sportmensen leren kennen die zoveel om deze club geven. Dat is echt heel mooi om te zien.''

Tekst: Ajax.nl/Lisa Hartog
Foto: Ajax.nl/Louis van de Vuurst